Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Από πού πάνε για το κάστρο, παρακαλώ - Θέατρο Ρετρό (Κινητήρας studio - Μέχρι 27-05-2012)
Δημοσίευση: Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012 13:45
Θέατρο: Από πού πάνε για το κάστρο, παρακαλώ - Θέατρο Ρετρό (Κινητήρας studio - Μέχρι 27-05-2012)

Το νορβηγικό λαϊκό παραμύθι «Ανατολικά του Ήλιου και Δυτικά της Σελήνης» διασκευάστηκε από την Μαργαρίτα Κυραγιάννη και

 

Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη

 

παρουσιάζεται από την νεοσύστατη ομάδα «Θέατρο Ρετρό» στον χώρο "Κινητήρας  Studio". Τίτλος του «Από πού πάνε για το κάστρο , παρακαλώ;» Ερώτηση που προφανώς δηλώνει διάθεση για επικοινωνία, ευγένεια και μία αναζήτηση.  Λέμε και γράφουμε συνεχώς για «θέατρο για παιδιά». Μήπως θα ήταν καλύτερα να το θέταμε ως «θέατρο και για παιδιά»; Δεν έχει τύχει να δω ποτέ παράσταση για μικρούς, που να μην την ευχαριστήθηκαν και οι μεγάλοι. Είτε γιατί οι ίδιοι χάρηκαν την παράσταση είτε, έστω, επειδή ένιωθαν ευτυχισμένοι που βλέπαν το παιδί τους να χαμογελά, να εκπλήσσεται, να βυθίζεται στο θέαμα που λάμβανε χώρα μπροστά του.

 

 


Έτσι έγινε και σε αυτή την αναζήτηση του κάστρου. Μικροί μεγάλοι αφοσιώθηκαν στο να δουν τί μέλλει γεννέσθαι με τον αρκούδο και την Τυχερή του. Ο μύθος απλός. Ένας μαγεμένος αρκούδος προσκαλεί στο κάστρο του μία φτωχή κοπέλα. Αναπτύσσεται μία σχέση εμπιστοσύνης και αγάπης και όταν αυτός εξαφανίζεται έπειτα από ένα λάθος της φίλης του, τότε ξεκινά η αναζήτηση. Δεν έχει σημασία όμως τόσο η γνωριμία μας με τον μύθο, όσο ο τρόπος με τον οποίο αυτός ξετυλίγεται.

 

 


Η αλήθεια είναι ότι το κείμενο είναι λίγο εκτενές και ίσως τα μικρότερα παιδιά να δυσκολεύονται να το ακολουθήσουν. Η ρίμα όμως που χρησιμοποιείται γεφυρώνει αυτή την δυσκολία για τους μικρότερους. Άλλωστε η χρήση της έχει το χάρισμα ν’ απορροφά τον θεατή (χρησιμοποιείται για παράδειγμα σε διδασκαλία αυτιστικών παιδιών) και να μην έχει τόσο σημασία η έννοια της κάθε  λέξης, όσο το να μεταδίδονται τα νοήματα. Στην συγκεκριμένη ιστορία αυτά που αναπτύσσονται αφορούν την ανάπτυξη δεσμών, την αμφιβολία, το λάθος, αλλά και την επανόρθωση της τάξης των πραγμάτων μέσα από την επιμονή και την πίστη στην αληθινή αγάπη.

 

 


Οι τρεις ηθοποιοί της παράστασης είναι καθ’όλα ενεργητικοί και υπό συνεχή μεταμόρφωση. Κάθε ήρωας έχει το δικό του χαρακτηριστικό και η εναλλαγή τους επί σκηνής από τρεις μονάχα ανθρώπους διεγείρει την σκέψη και την ανταπόκριση των μικρών θεατών. Η φαντασία των τελευταίων διευρύνεται, όταν βλέπουν για παράδειγμα ένα απλό φουλάρι να  είναι ικανό να φανερώσει μπρος στα μάτια τους έναν εντελώς καινούργιο χαρακτήρα. Σκηνοθετικές επιλογές και λύσεις που κάποιες χρησιμοποιούνται και στο θεατρικό παιχνίδι. Έτσι γίνονται αναγνωρίσιμες και προσιτές στα παιδιά.

 

 


Γνώριμες μελωδίες και τραγούδια ενισχύουν την κίνηση και τον χορό των ηρώων, κάνοντας και το κοινό πιο συμμετοχικό. Ξεχωρίζει η τρυφερότητα του νανουρίσματος της ομάδας «Θέατρο Ρετρό», πράγμα που σημαίνει ότι έχει την βάση ν’ αναπτύξει επιπλέον και άλλα όμορφα πράγματα στο μέλλον.

 

 


Σκηνογραφικά μπορεί να μην βλέπουμε ένα μεγάλο κάστρο όπως θα ήταν δυνατό σε μια μεγάλη θεατρική σκηνή , ωστόσο το στίγμα δίνεται μέσα από συνθέσεις κουτιών που δηλώνουν κάθε φορά ένα διαφορετικό περιβάλλον με τις περιστορφές τους. Κατασκευές, απ’όπου μπορούν να εμπνευστούν και τα παιδιά για τα δικά τους παιχνίδια.
Το παραμύθι είναι παιχνίδι. Αυτή την παιχνιδιάρικη διάθεση την λαμβάνουμε στον δρόμο για το κάστρο. Το αν θα παίξουμε οι «μεγάλοι» είναι ένα ερώτημα. Οι μικρότεροι πάντως  το παιχνίδι το αγαπούν και το επιλέγουν.

 

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .