Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Η άγνωστη Χώρα της Τζένης Δάγλα - Αντώνης Διαμαντής (Θέατρο Αργώ μέχρι τις 8 Μαρτίου 2012)
Δημοσίευση: Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012 15:39
Θέατρο: Η άγνωστη Χώρα της Τζένης Δάγλα - Αντώνης Διαμαντής (Θέατρο Αργώ μέχρι τις 8 Μαρτίου 2012)

Το περασμένο καλοκαίρι έτυχε να συναντήσω την ομάδα ΟΜΜΑ από το Ηράκλειο Κρήτης, στο 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου. Παρουσίαζε

 

Από την Φωτεινή Τσαρδούνη

 

την παράσταση «Το Κοντραμπάσο» του Πατρίκ Ζίσκιντ, σε σκηνοθεσία του Αντώνη Διαμαντή. Κυριολεκτικά η παράσταση με καθήλωσε στο πλακόστρωτο του Θησείου με την αμεσότητά και την γοητεία του θεάματος που λάμβανε χώρα -τυχαία για μένα – μπροστά μου.

 

Η ομάδα επιστρέφει στην Αθήνα με το έργο της Τζένης Δάγλα «Η Άγνωστη Χώρα».


Τις δύσκολες εποχές τείνουμε να γυρνάμε στην κλασσική λογοτεχνία και στο θέατρο στα κλασσικά έργα. Θεμιτό και κατανοητό. Ένα σύγχρονο έργο ωστόσο, έχει και αυτό την θέση του στα δύσκολα και επίκαιρα. Αν δεν το καταδικάσουμε εξαρχής μπορεί ν’ αποτελέσει τον καθρέφτη μας, και να δούμε ευκολότερα τους εαυτούς και την θέση μας στην κοινωνία.

 

Η Τζ. Δάγλα, μέσα από την “θραυσματική» της γραφή - έτσι δεν είναι άλλωστε και οι ματιές μας στις καθημερινές μας βόλτες μέσα στην πόλη; - καταφέρνει με κάθε σκηνή της, ρεαλιστική ή υπερ - ρεαλιστική, να στρέφει ένα κομματάκι γυαλιού προς τους θεατές και να φωτίσει την μοναχικότητα και την κατάντια των ανθρώπων, είτε αυτοί ζουν σε πεζούλι, είτε σε καθωσπρέπει  αστικό σπίτι. Έως πρόσφατα επιταγή τους ήταν να μην εξοστρακίσουν από τα κοινωνικά πρέπει, να μην περιθωριοποιηθούν. Μέσα από λογοπαίγνια, περιπαιχτική διάθεση και συνειρμικούς υπαινιγμούς το έργο αφήνει περιθώρια να βρεθούμε αντιμέτωποι με την κοινωνία που παραμελούμε. Πρωταγωνιστές μία γυναίκα “junkie” και μία κυρία αστή, πιθανά είδωλα η μία της άλλης. Και μία ανδρική φιγούρα πανταχού παρούσα – απούσα, που αναδύει την σεξουαλικότητα των δύο γυναικών. Κοινωνία – άνδρας – γυναίκα, όπου η πληθέστερη βάση τρέφει τις νευρώσεις των ατόμων, και στην παράσταση οι γυναίκες την εκφράζουν είτε μέσα από μια αυξημένη λίμπιντο είτε βρίσκοντας  από κοινού καταφύγιο στις ενδόμυχες σκέψεις τους.

 


Συναντιούνται και  εισχωρεί η κάθε μια στον χώρο της άλλης. Και ο χώρος αυτός γίνεται Χώρα, η Άγνωστη Χώρα που κρύβουμε όλοι μέσα μας και την αποποιούμαστε, γιατί την φοβόμαστε και οι ίδιοι. Την μοναχικότητά της, τις αδυναμίες και τις σκοτεινιές της. Σ’ αυτήν την Άγνωστη Χώρα, αφήνοντας πίσω τις διαφορές τους, οι ηρωίδες φτάνουν μαζί. Και το μαζί εμπεριέχει πάντα ένα είδος δύναμης, ανεξαρτήτως αν η κατάληξη του καθενός θα είναι εντελώς διαφορετική.

 

Ήχοι φυσαρμόνικας, συγχορδίες κιθάρας, blues τραγούδια και  μελωδίες ξένες που παραπέμπουν στην Αμερικάνικη Χώρα της Επαγγελίας. Η χώρα όμως που διαδραματίζεται το έργο είναι αυτή της ελληνικής γης και δη το πεδίο μάχης των  αθηναϊκών πλατειών . Σε τέτοιες πλατείες οι άνθρωποι  συνεχίζουν να τραγουδούν, έστω και αν είναι με πόνο. Και αυτό το τραγούδι αποτελεί τον κρίκο που φέρνει κοντά έναν περαστικό και επιφανειακά αδιάφορο με δυο γυναίκες που ανήκουν σε εξ διαμέτρου διαφορετικά κοινωνικά στρώματα..

 

Η Κορίνα Αποστολοπούλου , άκρως σωματική, προσδίδει στην άστεγη νέα γυναίκα μια ενεργητικότητα που συνήθως στερούνται αυτοί οι άνθρωποι. Καθόλου παράξενο όμως αν αναλογιστούμε το πόσο σθένος απαιτεί  η ψυχή τους για να ζουν έτσι. Παίζει με ιερά σύμβολα, δεν διστάζει να εκφράζει έξυπνα αυτά που της μαθαίνει ο δρόμος. Περιπαιχτική, ακριβής και τολμηρή.

 

Η Ειρήνη Κουτσάκη, με τους μορφασμούς και το βλέμμα της, μετατρέπει το ίδιο της το πρόσωπο σε μάσκα. Άλλωστε, και το πρόσωπο της, έως πρόσφατα, καλής μάνας και συζύγου, μάσκα δεν ήταν;  Η κυριολεκτική χρήση της μάσκας επαναφέρει την ηρεμία στην όψη της, που χωρίς αυτήν υποφέρει.

 

Σιωπηλός περαστικός η ανδρική παρουσία του Γιάννη Πανέρη, μουσικού μάλιστα και επί σκηνής. Διακριτική η παρουσία του, με πλαστικότητα και ειλικρίνεια, όπου μέσα από το δικό του σώμα και την αντιπαράθεση του φύλου του φωτίζονται και οι δυο γυναικείοι  χαρακτήρες.

 

Ένα σκηνογραφικό περιβάλλον (Μανωλίας Κοκολογιάννη), που θαμπορούσε να σταθεί και μόνο του, σαν εικαστική εκδοχή μιας παραμελημένης αθηναϊκής πλατείας. Σκουπίδια , συνθέσεις, και λειτουργικότητα των σκηνογραφικών καιενδυματολογικών επιλογών με φόντο έναν τοίχο, καμβά για τα εύστοχα βίντεο του Ηλία Αποστολίδη.

 

Μέσα από την καθοδήγηση του σκηνοθέτη Αντώνη Διαμαντή η «Άγνωστη Χώρα» μεταμορφώνεται σε μια παράσταση δυνατή και  ζώσα, που περνάει τελικά στους θεατές την θέληση για γνωριμία με αυτή την Άγνωστη Χώρα του εαυτού και της γειτονιάς μας. Να «σκαλίσουμε» αυτή την Χώρα, ώστε οτιδήποτε το ανείπωτο και εγκλωβισμένο να’ ρθει στην επιφάνεια και να φωτιστεί.

 


Συντελεστές


Σκηνοθεσία: Αντώνης Διαμαντής
Σκηνογραφία: Μανωλία Κοκολογιάννη
Κοστούμια: Μανωλία Κοκολογιάννη - Αντώνης Διαμαντής
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Στρατάκη
Τεχνικοί σκηνής: Ηλίας Σταρράς, Βενιζέλος Βρέντζος
Φωτισμοί: Αντώνης Διαμαντής
Video Art: Ηλίας Αποστολίδης
Φωτογραφία αφίσας: Μάριος Λώλος
Φωτογραφίες παράστασης: Bastian Parschau
Παραγωγή: Θέατρο "ΟΜΜΑ ΣΤΟΥΝΤΙΟ"
 

Παίζουν:
Γυναίκα: Κορίνα Αποστολοπούλου
Μαργαρίτα: Ειρήνη Κουτσάκη
Περαστικός: Γιάννης Πανέρης
Παίζει ζωντανά μουσική ο Γιάννης Πανέρης

 

 

Στο Θέατρο Αργώ: Τρίτη 6, Τετάρτη 7 & Πέμπτη 8 Μαρτίου 2012, ώρα: 9:00μμ.

 

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .