Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Βασίλης Παπανικολάου: Το ξενύχτι είναι πολιτισμός

Βασίλης Παπανικολάου: Το ξενύχτι είναι πολιτισμός

Φταίει το σκοτάδι για τις σκοτεινές πλευρές του ανθρώπου; Γιατί συσχετίζουμε τη νύχτα με κάθε τι κακό;

 

 Κι όμως μέρα-μεσημέρι μπορεί να διαπραχθούν τα πιο σκοτεινά εγκλήματα…

 

Στις πρωτόγονες κοινωνίες οι άνθρωποι δεν ξενυχτούν, παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το ξενύχτι είναι απόρροια πολιτισμού. Υφαρπάζουμε τον «απαγορευμένο» χρόνο της νύχτας, όχι μόνο λόγω ανάγκης, αλλά και ως πεποίθηση: Πρόκειται για κάποιου είδους «εισβολή» σε χρονικές ζώνες, που δεν ανήκουν στον άνθρωπο. Κι έτσι κάνουμε μια υπέρβαση και κάνουμε τη νύχτα δική μας.

 

Υπάρχει η ενστικτώδης τάση να ταυτίζουμε τη νυχτερινή δραστηριότητα με καθετί σκοτεινό, κακό και ύποπτο. Κι όμως η πιο σκοτεινή νύχτα μπορεί να προκύψει μέρα μεσημέρι, κάτω από τον πιο λαμπερό ήλιο.

 

Από την άλλη αναρωτιέμαι αν η μόνιμη αγωνία μας να φωτίσουμε τη νύχτα σαν να ήταν μέρα, απλώς και μόνο καθρεφτίζει τον αρχαίο φόβο του ανθρώπου για το φυσικό σκοτάδι, ή μήπως αντανακλά τους βαθύτερους φόβους μας για τις σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης φύσης;

Και σ’ αυτό το σημείο αναρωτιέται κανείς: Φταίει το σκοτάδι για τις σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης φύσης;

 


Info: Ο Βασίλης Παπανικολάου γεννήθηκε το 1968 στην Άρτα. Αποφοίτησε από την Α.Σ.Κ.Τ. Αθηνών με καθηγητή τον Χρόνη Μπότσογλου. Έχει οργανώσει δυο ατομικές εκθέσεις στις Gallery 24 (2000) και "Έκφραση" (2003). Έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Το 2003 απέσπασε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό που οργάνωσε το Μουσείο Φρυσίρα. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα

 

Σχετικές ειδήσεις
Σίμων Συλαΐδης: Η τέχνη της Καλλιγραφίας σε αρμονία με τη Φύση
22.07.2016 16:33
Η καλλιγραφία είναι και εικόνα και γράμματα. Θεωρείται το απόλυτο είδος τέχνης. Ο τρόπος με τον οποίο παίρνεις έναν απλό χαρακτήρα και τον μεταμορφώνεις, δίνοντάς του ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο σε κάθε μία πινελιά, το κάνει να φαίνεται σα να μην υπάρχουν όρια στη δημιουργία. To «Urban Calligraphy» είναι η καλλιγραφία που βρίσκεται στο αστικό περιβάλλον. Είναι η καλλιγραφία που δεν παραμένει μόνο σε μία κόλλα χαρτί αλλά αυτή που μπορεί να διαφύγει σε κάποιο μεγαλύτερο καμβά.
Αχιλλέας Πιστώνης: Αναδιατυπώνοντας ξανά και ξανά
09.05.2016 12:53
Συνήθως, όταν ζωγραφίζω, προσπαθώ να συνεχίσω το προηγούμενο έργο, αυτό συμβαίνει πάντα. Νομίζω ότι είναι ο λόγος που δεν μπορούσα ποτέ (ούτε ως φοιτητής) να κάνω δύο έργα ταυτόχρονα, η ιδέα για το επόμενο έργο έρχεται λίγο πριν τελειώσει αυτό που κάνω εκείνη τη στιγμή. Είναι κάτι που μπορεί να ειπωθεί με τόσο διαφορετικούς τρόπους που τελικά, έργο το έργο, φτάνω σε ένα σημείο να μιλάω για κάτι εντελώς άλλο. Τότε δημιουργείται ένα μονοπάτι για μια επόμενη ενότητα έργων που πάλι θα πρέπει να ειπωθεί με παραλλαγές, αυτό είναι η εμμονή μου, δεν γίνεται να μην το δω, άρα πρέπει να το κάνω.
Δημήτρης Παπατρέχας: Έξοδος
22.04.2016 16:43
Μου αρέσουν οι δρόμοι. Κατά περιόδους ζωγραφίζω δρόμους. Καινούργιους. Μου αρέσουν τα διαβατάρικα πουλιά που πετούν συντεταγμένα. Οι δρόμοι οδηγούν κάπου, γι΄ αυτό υπάρχουν. Άλλοτε το σημείο που θέλεις να φτάσεις είναι ορατό και καθαρό. Άλλοτε όχι. Σημασία έχει η πορεία προς αυτό. Η ζωγραφική πράξη & όχι το τελείωμα του πίνακα. Τα πουλιά σε πτήση και κατεύθυνση προσανατολισμένα δείχνουν την έξοδο πηγαίνουν προς αυτή. Τα πουλιά είναι πνεύμα, είναι σύμβολο αρχέτυπο.
Βασίλης Γεροντάκος: In praise of dreams
21.03.2016 15:47
Από την πολλή μας αφοσίωση στην πραγματικότητα, ο ουρανός παραμένει ουρανός και η θάλασσα θάλασσα, χωρίς τις προεκτάσεις της δυνατότητας του βλέμματος, σε σημείο που να αντιλαμβανόμαστε την παρουσία τους,άλλος από το χρώμα,άλλος από την λάμψη, αλλά η ουσία τους να μας διαφεύγει.Έτσι το νόημα υποκαθίσταται από μια στερεότυπη αντίληψη μιας ορθολογικής τοποθέτησης.Φτάνουμε στο σημείο λοιπόν, να θεωρούμε δεδομένα και αυτονόητα, όλα αυτά που συνθέτουν την ζωή μας, και τα οποία δεν έχουν αρχή και τέλος αφού είναι ανεκτίμητα.
Μαργαρίτα Μυρογιάννη: Η παλίνδρομη αρμονία των αντιθέτων
04.03.2016 16:11
«Οι απλοί ποιητές είναι τόσο ξεμωραμένοι όσο κι οι απλοί μεθύστακες, που ζουν σε μια συνεχή ομίχλη, χωρίς να βλέπουν ή να κρίνουν τίποτα καθαρά. Ένας άνθρωπος θα πρέπει να είναι σπουδασμένος σε μερικές επιστήμες και να έχει ως ένα βαθμό μαθηματικό κεφάλι για να είναι ένας ολοκληρωμένος ποιητής…»