Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Βάσια Τζανακάρη: Ο ρομαντισμός της συγγραφής έγκειται στο τι συμβαίνει μέσα μας.

Βάσια Τζανακάρη: Ο ρομαντισμός της συγγραφής έγκειται στο τι συμβαίνει μέσα μας.

«Η δουλειά που πάντα ονειρευόμουν να κάνω. Να γράφω αργά το βράδυ, με ένα ποτό δίπλα μου, ακούγοντας jazz»....

 

Χαμογελάω αυθόρμητα και λέω «δεν είναι ακριβώς έτσι»  ξέροντας ότι σε λίγα λεπτά θα έχω καταστρέψει τη ρομαντική φαντασίωση ενός επίδοξου συγγραφέα, εξηγώντας του πώς δουλεύει πραγματικά ένας συγγραφέας.
Η έμπνευση είναι στ’ αλήθεια θείο δώρο. Είναι όμως και κάτι φευγαλέο που εξαφανίζεται εν ριπή οφθαλμού. Επίσης, δεν μπορείς να κάθεσαι άπραγος και να περιμένεις να εμφανιστεί. Πρέπει να την ψάχνεις, να την ξετρυπώνεις. Πρέπει να ξυπνάς πρωί, όταν η πόλη γύρω σου κοιμάται ακόμα και επικρατεί η αστική σιωπή, και να αρχίζεις το κυνήγι της έμπνευσης με όπλο ένα καθαρό μυαλό, λίγο καφέ και πολλές σελίδες - αμέτρητες σελίδες word. Όσο περισσότερο γράφει κανείς τόσο πλησιάζει η έμπνευση. Η έμπνευση είναι ακριβοθώρητη αλλά δεν το ‘χει πάρει πάνω της. Αναγνωρίζει τους κόπους σου και σε ανταμείβει φωτίζοντας τον δρόμο που μέχρι πρότινος έμοιαζε με λαβύρινθο. Η έμπνευση δεν χαρίζεται, θέλει πειθαρχεία, πρόγραμμα και σκληρή δουλειά.


Παρόλο, όμως, που η δουλειά αυτή είναι σκληρή, ο συγγραφέας δεν αμείβεται σταθερά σε σκληρό νόμισμα. Οπότε, ενδεχομένως, να χρειάζεται να κάνει κι άλλες δουλειές για να τα βγάλει πέρα. Πράγμα που σημαίνει ότι ο χρόνος που μπορεί να διαθέσει στη συγγραφή περιορίζεται εκ των πραγμάτων. Ο χρόνος κυλάει ακόμα πιο γρήγορα αν προσθέσουμε τις αναπόφευκτες σχέσεις που τις λένε δημόσιες, την αέναη επεξεργασία ιδεών και καταστάσεων και το συνεχές διάβασμα - γιατί πρέπει κανείς να ακούει και να διαβάζει συνεχώς όταν θέλει να αφηγηθεί. Σημαντικό, επίσης, είναι να εξασκείται όποτε του δίνεται η ευκαιρία. Να γράφει από απλές ασκήσεις ύφους μέχρι χρονικά, διηγήματα, άρθρα εδώ κι εκεί και παραπέρα. Η συγγραφή δεν είναι σαν το ποδήλατο. Αν την αφήσεις σ’ αφήνει.


«Κρίμα, τα είχα πιο ρομαντικά στο μυαλό μου» είναι η συνήθης απάντηση. Ρομαντικά όπως εκείνος ο καταραμένος - και λίγο τεμπελάκος - λογοτέχνης που ζει σε μια παγωμένη σοφίτα παρέα με τα φαντάσματα που του έχουν φτιάξει οι άλλοι για λογαριασμό του. Αλλά ο ρομαντισμός της συγγραφής δεν έγκειται στο τι συμβαίνει γύρω σου όταν γράφεις αλλά στο τι συμβαίνει μέσα σου. Φτιάχνεις δικούς σου κόσμους, με δικούς σου όρους και δικούς σου ήρωες, δρόμοι στρώνονται, σπίτια χτίζονται και δέντρα ψηλώνουν επειδή εσύ το φαντάστηκες, άνθρωποι γεννιούνται, ερωτεύονται πεθαίνουν επειδή εσύ το θέλησες, κι όλα αυτά γκρεμίζονται ανά πάσα στιγμή αν δεν τα θέλεις. Μ’ ένα απλό delete. Η έμπνευση είναι το δώρο που κάνει ο συγγραφέας στον εαυτό του.


Info: Η Βάσια Τζανακάρη είναι συγγραφέας. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Α.Π.Θ. και φέτος πραγματοποιεί μεταπτυχιακές σπουδές Μετάφρασης - Μεταφρασεολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Με το πρώτο της βιβλίο, Έντεκα μικροί φόνοι: Ιστορίες Εμπνευσμένες από Τραγούδια του Nick Cave (Μεταίχμιο) ήταν υποψήφια για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω. Υπήρξε αρχισυντάκτρια του περιοδικού Ποπ+Ροκ και ασχολείται με τη δημοσιογραφία και τη μετάφραση. Το Τζόνι & Λούλου (Μεταίχμιο) είναι το δεύτερο βιβλίο της και το πρώτο της μυθιστόρημα . vasiatzanakari.wordpress.com

 

Σχετικές ειδήσεις
Βάγια Κάλφα: Η περίφημη απουσία των ποιητών (και) σήμερα. Δύο σκέψεις
18.11.2016 17:12
Λέγεται πάλι τελευταία ότι αυτό που λείπει σήμερα είναι οι μεγάλοι ποιητές και ότι ποτέ δεν ηταν πιο δύσκολο να βρούμε αυτόν τον ένα που θα γράψει και θα ταράξει την εποχή του. Με άλλα λόγια, έχουμε πολλούς γραφιάδες, αλλά όχι πνεύματα. Παρα-λογοτεχνία ας πούμε παρά λογοτεχνία. Τι συμβαίνει όμως με την παρα-κριτική; Αυτή την κριτική που διαπιστώνει ότι εκδίδονται καμιά χιλιάδα συλλογές τον χρόνο και ότι καμιά δεν αξίζει το χρόνο της; Από την κριτική που έχει θέσει ένα κριτήριο από πριν (αν το έχει θέσει) και ακυρώνει ό,τι δεν ανταποκρίνεται σε αυτό;
Έλενα Μαρούτσου: Ποιός φοβάται τη Διακειμενικότητα
06.09.2016 13:46
Το κείμενο αυτό είναι ένα πακέτο εξηγήσεων. Ψέματα. Είναι η απολογία μου. Ούτε. Είναι ένα ξόρκι. Γράφτηκε για να ξορκίσει το φόβο που σπέρνει στο πέρασμά της η «διακειμενικότητα», μια λέξη κουμπωμένη μέχρι το λαιμό, που κρατάει ένα χάρακα και χτυπάει με αυτόν ελαφρά τον πίνακα. «Λοιπόν, με ποιο βιβλίο συνομιλεί εδώ ο συγγραφέας;» ρωτά τον αναγνώστη κατεβάζοντας μια στάλα τα πρεσβυωπικά γυαλιά στη μύτη.
Σοφία Νικολαΐδου: Καλά και σήμερα
15.06.2016 11:51
Διαγνώστηκα με καρκίνο στον μαστό τη Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου στις 15:27 σε ένα διαγνωστικό κέντρο στη Βασιλίσσης Όλγας. Μέχρι το δευτερόλεπτο που άκουσα το «κατά πάσα πιθανότητα, ναι» από τον ακτινολόγο, πίστευα πως ο καρκίνος συμβαίνει στους άλλους.
Βασίλης Γκουρογιάννης: Σενάριο αθανασίας
07.04.2016 11:35
Η διαδικασία της γραφής μυθιστορήματος ποικίλλει από συγγραφέα σε συγγραφέα. Οι περισσότεροι πριν αρχίσουν να το γράφουν έχουν κατά νου μια βασική ιδέα που σιγά σιγά γίνεται σχέδιο και συνεχώς εξελίσσεται στο μυαλό και στο χαρτί προς ορισμένη κατεύθυνση σχηματίζοντας πρωταγωνιστή και δευτερεύοντες ήρωες, σκιτσάροντας τους επιμέρους χαρακτήρες, την εξέλιξη της πλοκής, καταλήγοντας ακόμη και στο τέλος του μύθου πριν καν αρχίσουν να γράφουν την αρχή. Σε μένα τα πράγματα λειτουργούν εντελώς διαφορετικά.
Δημήτρης Σωτάκης: Λογοτεχνικός αυτισμός
13.01.2016 13:04
Εγκλωβισμένοι σε μια ταχύτητα χωρίς συνοχή και έναν ολοένα ασαφέστερο ρυθμό, η λογοτεχνική σοδειά του πραγματικού χρόνου που διανύουμε και εν τέλει η ζωή ενός συγγραφέα, μού μοιάζει σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, με μια αρένα μιας αδιευκρίνιστης κοσμικής μάχης.