Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Futrue, ένα αληθινά λαμπρό μέλλον: Από τον Leon

Futrue, ένα αληθινά λαμπρό μέλλον: Από τον Leon

Το 2010 κυκλοφόρησε ο πρώτος μου δίσκος με τον τίτλο “Futrue”. Ο τίτλος είναι αναγραμματισμός της λέξης “future”, που σημαίνει μέλλον και εμπεριέχει την λέξη “true”, που σημαίνει αληθινό...

 

Ήθελα αυτό το εγχείρημα να χαρακτηρίζεται από ποικιλία και πολυχρωμία, καθώς αυτό θεωρώ πως χαρακτηρίζει και τη φύση των κομματιών μου. Έτσι λοιπόν προτίμησα από το να επιλέξω τυχαία κάποιους καλούς μουσικούς, να δημιουργήσω μια μεταβαλλόμενη ομάδα ανθρώπων από άτομα τα οποία κατά καιρούς είχα παρακολουθήσει ή γνώριζα και μου άρεσαν σαν μουσικοί και σαν προσωπικότητες. Το πιο σημαντικό ήταν αυτοί οι άνθρωποι να αγαπήσουν τη μουσική μου. Τα μέλη της μπάντας στην πορεία του χρόνου έχουν αλλάξει και θα αλλάζουν γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο μια πολυμελής σύνθεση να παραμένει ίδια. Το να δημιουργείς και να παίζεις live στην Ελλάδα το 2011 είναι αρκετά ιδιαίτερο. Οι δυσμενείς οικονομικές συνθήκες έχουν ήδη αφήσει τα αποτυπώματα τους στο κόσμο, πρακτικά και ψυχολογικά. Παρ’ όλα αυτά είναι μια εποχή μέσα στην οποία γίνονται αλλαγές. Αλλαγές στους θεσμούς, στην νοοτροπία και την αισθητική. Συνειδητοποιούμε πιο έντονα πως είμαστε κομμάτια μιας παγκόσμιας κοινωνίας και ότι τα γεγονότα σε ένα μέρος του κόσμου επηρεάζουν το άλλο σαν ντόμινο. Πολλές φορές οι μουσικοί στην Ελλάδα θεωρούν πως έχουν να αντιμετωπίσουν πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες σε σχέση με εκείνους που ζουν σε άλλες χώρες. Κατά την γνώμη μου, η πραγματικότητα δεν είναι αυτή. Η αδιαφορία της πολιτείας εδώ είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Δεν υπάρχουν ουσιαστικά προγράμματα στήριξης για νέους καλλιτέχνες όπως υπάρχουν για παράδειγμα στην Σουηδία και τον Καναδά. Όμως αυτό, κατά την άποψή μου δεν θα πρέπει να μας απογοητεύει αλλά να μας κάνει πιο αυτόνομους. Σίγουρα δεν θα πρέπει να αποτελεί δικαιολογία καθώς η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη να εκφραστούν και να δημιουργήσουν βρίσκουν τον τρόπο ακόμη και κάτω από αντίξοες συνθήκες. Στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην Αμερική και την Αγγλία όπου έζησα για ένα χρονικό διάστημα ,αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι πως οι μουσικοί είναι αρκετά σκληραγωγημένοι. Μαθαίνουν δηλαδή από μικροί να παίζουν πολλές συναυλίες και όχι πάντα με τις καλύτερες συνθήκες, πολλές φορές δεν υπάρχει χρόνος για soundcheck, κουβαλάνε και ταξιδεύουν για ώρες αφού οι αποστάσεις από πόλη σε πόλη είναι συνήθως μεγάλες και σε ένα τυπικό tour παίζουν κάθε μέρα και σε άλλη πόλη.

Info: Ο León, δηλαδή ο singer-songwriter Τίμος Βερέμης, συναντήθηκε και ενώθηκε με την κολεκτίβα από άλλους νεαρούς πολυοργανίστες της Αθήνας στα τέλη του 2009. Με σπουδές στη μουσική και τη φιλοσοφία León ταξίδεψε στον κόσμο συλλέγοντας εικόνες και δημιούργησε τραγούδια με μια έντονη multi-cultural αίσθηση, η οποία είναι διάχυτη όχι μόνο στο πρώτο single “(To The) Children Of Tomorrow”, αλλά και σε ολόκληρο το άλμπουμ του “Futrue”.
 

Photo: Theo Vranas

Σχετικές ειδήσεις
Vinyl Suicide: Homeward Bound· πού;
31.08.2016 11:53
Για όσους κινούνται μέσα στα χρόνια, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουν, η επιστροφή στα μέρη που μας καθόρισαν δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση· δεν είναι όμως και το τέλος του κόσμου. Συχνά είναι η καύσιμη ύλη για τη συνέχεια της πορείας και έμπνευση για το μέλλον.
Αρης Γραικούσης: Στην δίνη της μουσικής με τους «Μουσικούς Συσχετισμούς»
05.05.2016 11:39
Στη μουσική μου πορεία, «συναντήθηκα» με όλους τους μεγάλους δασκάλους της μουσικής. Τρέχοντας με τα δάχτυλά μου στα πλήκτρα του πιάνου, συνομίλησα με όλους αυτούς τους εμπνευσμένους δημιουργούς, από τους Bach, Mozart και Beethoven, μέχρι τους Chopin, Ravel, Prokofiev. Οι «συναντήσεις» μου όμως με τους δημιουργούς συνεχίστηκαν και με τους νεότερους. Οι «Μουσικοί συσχετισμοί» απορρέουν μέσα απ’ αυτές τις συναντήσεις.
Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική
22.04.2016 15:46
Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική, αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας θυμίζει ή σε ποια βασίζεται.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.