Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Ατομική Έκθεση: Από τον Άγγελο Αντωνόπουλο

Ατομική Έκθεση: Από τον Άγγελο Αντωνόπουλο

Μια ατομική έκθεση πρέπει πάντα να λειτουργεί σαν πρόκληση για το θεατή....

 

Nα δίνει την δυνατότητα στον καλλιτέχνη να αυτοπροσδιορίζεται σε σχέση με το χθες και την δυνατότητα να ονειρεύεται το αύριο.

Για εμένα πάντα αυτές οι παρουσίες αποτελούσαν ένα σταθμό στην πορεία μου και μου έδιναν την αφορμή για ένα καινούργιο ξεκίνημα. Όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με την τέχνη της εικόνας, μου δόθηκε η ευκαιρία να πραγματοποιήσω εκθέσεις οι οποίες είχαν η κάθε μια ξεχωριστά τη δική τους αφετηρία και σχεδιασμό. Όσον αφορά τον τρόπο προσέγγισης, ανίχνευσης, εκτέλεσης, αλλά και παρουσίασης.

Έτσι και η έκθεση, που παρουσίασα στο Τ.Α.Φ. δεν μπορούσε να ξεφύγει από αύτη την λογική-δηλαδή του διαφορετικού, της διαφορετικής προσέγγισης σε σχέση με την οργάνωση αλλά και την κεντρική ιδέα, που διατρέχει την έκθεση.

Ο τίτλος Wunderkammer που πολύ εύστοχα πρότεινε η ιστορικός Τέχνης Ίρις Κρητικού λειτούργησε περισσότερο ως νοηματικό κέλυφος όπως η ίδια αναφέρει στο κείμενο του καταλόγου για να υποδεχτεί τα έργα της έκθεσης τα οποία έγιναν, την τελευταία εξαετία, το καθένα για διαφορετικές αφορμές και ανάγκες. Πέρα από τον τίτλο και ο ίδιος ο χώρος συνέτεινε έτσι ώστε τα έργα να αποκτήσουν ένα εσωτερικό δίκτυο επικοινωνίας ξέχωρα αν τους εμπόδιζαν οι ετερόκλητες εικόνες, οι διαφορετικοί τρόποι, τα διαφορετικά υλικά, μεγέθη, το διαφορετικό ύφος.

Αύτη η συνύπαρξη διαφορετικών έργων σε σχέση με την αφορμή και την ιδέα για τη δημιουργία τους ήταν το καινούργιο βήμα για μένα, η καινούργια ματιά, η πρόκληση του διαφορετικού. Σε αυτό το χώρο συναντήθηκαν έργα όπως, το πάσχων σώμα σα μνημείο για τον άνθρωπο με το επίτοιχο έργο για τον Άγιο Σεβαστιανό και το γλυπτό με το ακρωτηριασμένο σώμα του Αγίου. Το πορτρέτο για δύο με τα μικρά  πορτρέτα που τα σύγχρονα πρότυπα ομορφιάς και τα οικεία παιδικά αντικείμενα παραμορφώνονται δύσμορφα και τοποθετούνται σε χώρους βγαλμένους από κάδρα της πρώιμης αναγέννησης.

Το πορτρέτο της Π.Δ με την ερωτική αλληλογραφία τοποθετημένη μέσα σε παλιές κορνίζες συνομιλεί με τις εσωτερικές μου διαδρομές στο έργο με τίτλο Γενέθλιος τόπος όπως και με τις διαδρομές της προσωπικής μου γεωγραφίας. Κλείνοντας αυτή τη μικρή αναφορά στη τελευταία μου έκθεση θα ήθελα να παραθέσω τις τελευταίες παραγράφους από το κείμενο του καταλόγου σαν μια διαπίστωση μιας άλλης ματιάς, αυτής του ιστορικού.

«…Τα έργα του Α.Αντωνόπουλου ,που εξακολουθεί ως σήμερα , όπως ο ίδιος τονίζει «να λειτουργεί σαν αθεράπευτος ερευνητής και εφευρέτης», διαμορφώνοντας ιδιωτικά τοπία μικρής κλίμακας που βασίζονται σε  αυτοβιογραφικές σημειώσεις ανθρώπινης δράσης, αποτελούν αναπαυτήρια μνήμης του καλλιτέχνη αλλά και βλέμματος του θεατή. Τα αποσπάσματα εμπειρίας και χρόνου, προτεινόμενα ως περίκλειστες τρισδιάστατες αυτάρκειες, τρέπονται στον παρόντα χρόνο μιας εφ’όλης της ύλης κατάθεσης με τη μορφή αλλεπάλληλων ερμαρίων αγνώστων θαυμάτων και μνήμης, όπου η ανθρώπινη, πάσχουσα ενδελέχεια αντικαθιστά το εξωτικό.

Η Wunderkammer του Αντωνόπουλου, ένα αιωρούμενο saga οικείας καθημερινότητας, ένα λευκό Δωμάτιο των Θαυμάτων, εγκυβωτισμένο σε μια Αυλή των Θαυμάτων της αποδομούμενης Αθήνας, αποτελεί, κατά την γνώμη μου, το ωριμότερο ως σήμερα βλέμμα στο εγώ και στον περιβάλλοντα κόσμο του καλλιτέχνη…»

Info: Ο Άγγελος Αντωνόπουλος σπούδασε ζωγραφική και σκηνογραφία στην  Α.Σ.Κ.Τ. με δασκάλους τους Δ. Κοκκινίδη, Β. Δημητραία και Β. Βασιλειάδη. Έχει πραγματοποιήσει πάνω από 14 ατομικές εκθέσεις, όπως και πολλές ομαδικές παρουσίες σε Ελλάδα και εξωτερικό.Έχει  ζωγραφίσει τους κινηματογράφους Ideal στην Αθήνα και Cineak στον Πειραιά. Από το 1989 διδάσκει ζωγραφικά στην Α.Σ.Κ.Τ.
 

Φωτογράφοι: Δημήτρης Αντωνόπουλος, Λυδία Δημητριάδη

Σχετικές ειδήσεις
Απ’ την Άβυσσο ως την Άβυσσο & ο Θρίαμβος της Δημιουργίας στο Ωδείο Αθηνών
23.11.2016 13:19
Την «αστραπόχρονη» πορεία από τη ζωή ως το θάνατο, αυτό το φωτεινό μεσοδιάστημα κατά τον Καζαντζάκη, εξερευνά η έκθεση «Flying over the Abyss – Η Υπέρβαση της Άβυσσος» που παρουσιάζει ο οργανισμός ΝΕΟΝ στο Ωδείο Αθηνών. Η Δήμητρα Τσιαούσκογλου επισκέφτηκε την έκθεση και μας μεταφέρει τις εντυπώσεις της.
Άρτεμις Ποταμιάνου: Το Ανοίκειο μέσα από το έργο εννέα εικαστικών
14.11.2016 11:29
Η εικαστικός και επιμελήτρια Άρτεμις Ποταμιάνου, γράφει για τις διαφορετικές οπτικές της έννοιας του ανοίκειου, με αφορμή την έκθεση «Back to the basics: Uncanny», την οποία φιλοξενεί η ENIA Gallery.
Όψεις της Ρουμανίας του Σήμερα στην Ελευσίνα
21.09.2016 17:14
Μια εξαιρετική ευκαιρία να επισκεφτεί κανείς την Ελευσίνα αποτελεί η έκθεση Γεωγραφικά Πλάτη | Ανθρώπινοι Ορίζοντες [Latitudes | Humanscapes], που διοργανώνεται από τον θεσμό «Ελευσίνα 2021 Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης - Υποψήφια Πόλη» σε συνεργασία με το «Φεστιβάλ Αισχυλείων 2016» σε επιμέλεια του Δρ Κώστα Πράπογλου.
Αλέξης Βερούκας: Καλλιτέχνες αναλώσιμοι ή Τέχνη της ανακύκλωσης - Η περίπτωση CREMONINI / DOIG
22.08.2016 16:51
Με τις φροντίδες για την έκθεση έργων του Λεονάρντο Κρεμονίνι από ελληνικές συλλογές στο ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΥΔΡΑΣ, βλέποντας ξανά μετά από αρκετό καιρό πίνακες που είχαν στοιχειώσει την καλλιτεχνική εξέλιξη της νεότητας πολλών από τους Έλληνες συναδέλφους μου, σκέφτομαι:
Σίμων Συλαΐδης: Η τέχνη της Καλλιγραφίας σε αρμονία με τη Φύση
22.07.2016 16:33
Η καλλιγραφία είναι και εικόνα και γράμματα. Θεωρείται το απόλυτο είδος τέχνης. Ο τρόπος με τον οποίο παίρνεις έναν απλό χαρακτήρα και τον μεταμορφώνεις, δίνοντάς του ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο σε κάθε μία πινελιά, το κάνει να φαίνεται σα να μην υπάρχουν όρια στη δημιουργία. To «Urban Calligraphy» είναι η καλλιγραφία που βρίσκεται στο αστικό περιβάλλον. Είναι η καλλιγραφία που δεν παραμένει μόνο σε μία κόλλα χαρτί αλλά αυτή που μπορεί να διαφύγει σε κάποιο μεγαλύτερο καμβά.