Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Γιώργης Χριστοδούλου: O ήχος της - μιας και της άλλης- πόλης

Γιώργης Χριστοδούλου: O ήχος της - μιας και της άλλης- πόλης

Ο ήχος της πόλης όσο προβλέψιμος κι αν είναι, πάντα κρύβει εκπλήξεις. Ο flâneur, ο "βοτανολόγος του πεζοδρομίου", το γνωρίζει καλά. Γι’ αυτό και τριγυρνάει τους δρόμους και τα στενά με μιαν αχόρταγη περιέργεια μικρού παιδιού.
 

 


Στην Αθήνα περπατώντας από την πλατεία Μαβίλη ως την Πλάκα δεν ακούω τον αγαπημένο μου ήχο: φωνές παιδιών να παίζουν (ξέρω, πολλοί ανατριχιάζουν στην ιδέα, όμως εγώ πάντα ονειρευόμουν ένα σπίτι δίπλα σε προαύλιο δημοτικού σχολείου). Ο θόρυβος των αυτοκινήτων είναι φυσικά πάντα παρών, ένα πριόνι του δήμου κλαδεύει, κόσμος βγαίνει από το μετρό του Ευαγγελισμού, πιο κάτω τρεις ανυπόμονοι οδηγοί κορνάρουν επίμονα. Αποφασίζω να φορέσω τα ακουστικά. Η φωνή του Chet Baker λειτουργεί αμέσως καταπραϋντικά. Θα συνεχίσω έτσι ως εκεί όπου αρχίζει ο Εθνικός κήπος. Αν κάνω ένα γρήγορο πέρασμα από μέσα, αλλάζει όλο το τοπίο. Έτσι κι αλλιώς σε λίγο θα βρίσκομαι στο καταφύγιο μου, το αγαπημένο μου "Γιασεμί" στα σκαλάκια της Μνησικλέους.
Στη Βαρκελώνη είναι αλλιώς: εκεί η πόλη αγαπάει τους πεζούς. Στα φαρδιά πεζοδρόμια της μπορείς να χορογραφήσεις ολόκληρο μπαλέτο.
Στην οδό Joaquín Costa είναι ήσυχα. Γκαλερί , μπαρ, πακιστανικά κουρεία και μανάβικα, όλα το ένα δίπλα στο άλλο στο ίδιο δρομάκι. Λίγοι φοιτητές έξω από τη Lletraferit, ένα πρωτότυπο καφέ- αναγνωστήριο. Στη Granja de Gava, ψυχή! Ο σερβιτόρος μιλά χαμηλόφωνα στο κινητό. Απορώ πώς κρατιέται ανοιχτό ακόμα αυτό το ιστορικό μέρος που φιλοξένησε σ\' άλλους καιρούς τόσους λογοτέχνες και εικαστικούς.
Το καλοκαίρι στην κακόφημη συνοικία του Raval, η ζέστη και η υγρασία κάνουν τις νύχτες αφόρητες. Το παράθυρο είναι ανοιχτό - μέχρι πέρσι τέτοιο καιρό από κάτω οι πόρνες χαλούσαν τον κόσμο με τις φωνές τους. Ύστερα άνοιξε το θέατρο, ήρθαν οι αστοί να απολαύσουν τέχνη... τις έδιωξαν.
Στην κεντρική ράμπλα και τη γοτθική γειτονιά οι τουρίστες χαλούν - ή μήπως φτιάχνουν - μια ολόκληρη ατμόσφαιρα. Ένας αργεντινός παίζει με το μπαντονεόν του ...Bach!
Εκεί δεν έχει αδέσποτα σκυλιά. Στη ράμπλα του Raval όμως, πετούν από φοίνικα σε φοίνικα αυτοί οι μικροί πράσινοι παπαγάλοι που δραπέτευσαν κάποτε από το ζωολογικό κήπο και πολλαπλασιάστηκαν. Που και που μαζί με τα τσιρίγματα τους ανακατεύονται οι φωνές των μεταναστών που \'χουν στήσει ένα γενναίο καυγά.
Κι έπειτα λατρεύω τον ήχο των αγορών σ\' αυτή την πόλη - που δε μοιάζουν καθόλου με τις δικές μας λαϊκές... Η αγορά βιβλίων τις Κυριακές το πρωί στο San Antoni είναι η αγαπημένη μου.
Και για το τέλος, ο καλύτερος ήχος απ\' όλους... όταν φεύγεις ή έρχεσαι χαράματα από το αεροδρόμιο. Οι δρόμοι είναι άδειοι κι οι σκέψεις στο κεφάλι αντηχούν πιο δυνατά. Τα πεζοδρόμια και τα ψηλά δέντρα μεγεθύνονται...
Το νήμα ενώνεται - πότε θα ξαναβρεθείς στο αεροδρόμιο του Prat της Βαρκελώνης; Πότε στο Ελευθέριος Βενιζέλος;
Όταν δε μπορείς ούτ\' εσύ ο ίδιος να απαντήσεις, όταν το εισιτήριο είναι πάντοτε one way, ό,τι μπορεί να σε συντροφεύσει καλύτερα είναι ο ήχος της -μιας ή της άλλης- πόλης. Και ξαναπιάνεις το νήμα από την αρχή...

 

Info: Ο Γιώργης Χριστοδούλου είναι τραγουδοποιός . Δισκογραφεί από το 1998. Ο τελευταίος του δίσκος Flâneur κυκλοφορεί σε τρείς χώρες. Ο ίδιος ζει μεταξύ Αθήνας και Βαρκελώνης. Ιστότοπος: http://www.giorgis.es/


 

Σχετικές ειδήσεις
Μάριος Δαπέργολας: Εκπομπή παλίνδρομου σ(χ)ήματος
30.11.2016 14:53
Ο Μάριος Δαπέργολας από τους ARTéfacts ensemble γράφει για το “Signal / no Signal”, ένα παλίνδρομο οπτικοηχητικό κύμα μιας γόνιμης συνεργασίας που παρουσιάζεται στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων.
Κωστής Χριστοδούλου: YOCTOCOSMOS*
29.06.2016 12:34
Ο Άικο ξυπνάει κάθε μέρα την ίδια ώρα. Ο δίσκος που ακούει πιο συχνά κάθε πρωί είναι το Used To Be Duke, του Johnny Hodges. Πριν προλάβει να τελειώσει το πρώτο track, και αφού έχει ντυθεί - του αρέσει πάντα να ντύνεται αμέσως μόλις ξυπνάει, ακόμα κι αν δε βγει απ’ το σπίτι -, βρίσκεται στην κουζίνα και φτιάχνει καφέ. Ακούει όλο το άλμπουμ εκεί. Όταν τελειώνει, πάει στο δωμάτιο, αλλάζει το δίσκο και κάθεται απέναντι απ’ τα ηχεία για ένα δεύτερο καφέ.
Ημισκούμπρια: Όταν οι σοβαροφανείς ταράζονται
05.04.2016 14:38
Μια σκοτεινή βραδιά στα early 90’s και ένα λεωφορείο που κουνάει και τρίζει σαν πειραματική industrial. Ένα μικρό Walkman με μπαταρίες στο τελείωμα τους και Public Enemy “Don’t believe the hype” στα ακουστικά «ψείρες». Όνειρα και αναζητήσεις στην μουσική που γνωρίζεις ότι την λένε Rap αλλά δεν φαίνεται να σκοτίζει τον διπλανό σου που ακούει την τελευταία συλλογή από λαϊκά τραγούδια ,ούτε τον παραδιπλανό σου που ακούει ροκ του 60.Σε κοιτούν γιατί φοράς ένα καπελάκι μέσα στην νύχτα.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).
Θοδωρής Κότσυφας: Ελληνική jazz σκηνή...
24.02.2016 11:13
Ακούω ολοένα και συχνότερα αυτές τις λέξεις τα τελευταία χρόνια. "Ελληνική", "Τζαζ", "σκηνή".