Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Megaron Plus: Ο Παπαδιαμάντης μεταφράζων και μεταφραζόμενος: Συνέδριο στο Μέγαρο Μουσικής

Megaron Plus: Ο Παπαδιαμάντης μεταφράζων και μεταφραζόμενος: Συνέδριο στο Μέγαρο Μουσικής
Συνεχίζοντας και φέτος τη διοργάνωση σημαντικών και πρωτότυπων εκδηλώσεων, το Megaron Plus καλεί το κοινό του

να παρακολουθήσει ένα Συνέδριο για μία από τις πιο λαμπρές λογοτεχνικές προσωπικότητες της πατρίδας μας, που έζησε το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα: τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη


Η διεθνής αυτή διήμερη συνάντηση θα λάβει χώρα την Παρασκευή 7 και το Σάββατο 8 Οκτωβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Πρόκειται για το Γ΄ Διεθνές Συνέδριο για τον συγγραφέα Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη με τίτλο «Ο Παπαδιαμάντης μεταφράζων και μεταφραζόμενος», το οποίο πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Εταιρεία Παπαδιαμαντικών Σπουδών.


Στο Συνέδριο θα συμμετάσχουν διακεκριμένοι Έλληνες και ξένοι φιλόλογοι, πανεπιστημιακοί καθηγητές και λογοτέχνες.  Μέλη της Τιμητικής Επιτροπής είναι οι: Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος, ο ακαδημαϊκός Θανάσης Βαλτινός , ο Υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος, ο Δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, ο Γεώργιος Παπαδιαμάντης, απόγονος του αδελφού του Παπαδιαμάντη, ο Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, φιλόλογος και κριτικός, εκδότης των Απάντων του Παπαδιαμάντη.

 

Την Επιστημονική Επιτροπή συγκροτούν οι: Νάσος Βαγενάς, καθηγητής Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας ΕΚΠΑ, Φώτης Δημητρακόπουλος, καθηγητής της Βυζαντινής, Μεταβυζαντινής φιλολογίας και Παλαιογραφίας ΕΚΠΑ, Σταύρος Ζουμπουλάκης, φιλόλογος, Διευθυντής περιοδικού Νέα Εστία, Άρης Μπερλής, δοκιμιογράφος, κριτικός και μεταφραστής, Ιωάννα Ναούμ, λέκτορας Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας ΑΠΘ, Λαμπρινή Τριανταφυλλοπούλου, φιλόλογος και Γεωργία Φαρίνου-Μαλαματάρη, καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας ΑΠΘ.

 

Σύμφωνα με τη βιογραφία του από τον φιλόλογο Άγγελο Μαντά, «ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γεννήθηκε στη Σκιάθο, στις 4 Μαρτίου 1851. Η οικογένειά του ήταν, όπως συνέβαινε συνήθως την εποχή εκείνη, πολύτεκνη. Ο πατέρας του Αδαμάντιος Εμμανουήλ, γόνος ναυτικής οικογένειας, ήταν ιερέας του νησιού, στο οποίο επικρατούσε ήδη από τον 18ο αιώνα η εκκλησιαστική παράδοση των Κολλυβάδων. Η μητέρα του Γκιουλώ (Αγγελική) Αλεξάνδρου Μωραΐτη καταγόταν από αρχοντική οικογένεια του Μυστρά, η οποία εγκαταστάθηκε στη Σκιάθο προς το τέλος του 18ου αιώνα.


Ο μικρός Αλέξανδρος φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο της Σκιάθου, όπου φέρεται εγγεγραμμένος με το όνομα Αλέξανδρος Παπά Διαμάντης, στο Ελληνικό Σχολείο Σκιάθου με το όνομα Αλέξανδρος Παπά Αδαμαντίου και στο Σχολαρχείο Σκοπέλου, με το όνομα Αλέξανδρος Αδαμαντίου ιερέως. Κατά το σχολικό έτος 1867-1868 εγγράφεται στην Α τάξη του Γυμνασίου Χαλκίδος, ως Αλέξανδρος Αδαμαντιάδης. Κατά τη διάρκεια του επόμενου σχολικού έτους έρχεται σε σύγκρουση με τον καθηγητή των Ιερών (δηλαδή των Θρησκευτικών), ο οποίος του φαινόταν «πλέον του δέοντος αγράμματος», και εγκαταλείπει τη φοίτηση στη μέση της χρονιάς.

 

Τον Σεπτέμβριο του 1869, αφού δίνει εξετάσεις, παίρνει το ενδεικτικό της Β τάξης από τη Χαλκίδα και τον Οκτώβριο εγγράφεται στη Γ τάξη του Γυμνασίου Πειραιώς. Στα τέλη Ιανουαρίου 1870 διακόπτει τη φοίτησή του στο Γυμνάσιο του Πειραιά και επιστρέφει στη Σκιάθο. Ένα χρόνο αργότερα βρίσκεται στην Αθήνα με συστατικές επιστολές του ηγουμένου της μονής Ευαγγελιστρίας Σκιάθου Δαμιανού προς τον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κουμουνδούρο και τον υπάλληλο του υπουργείου Παιδείας Βαλαβάνη. Ωστόσο δεν μπορεί ή μάλλον δεν θέλει να τους συναντήσει. Τον Ιούλιο του επόμενου έτους πραγματοποιεί ταξίδι στο Άγιο Όρος, όπου, φιλοξενούμενος του μοναχού Νήφωνα της Μονής Δοχειαρίου, συμπατριώτη και πιστού φίλου του, παρέμεινε μερικούς μήνες «χάριν προσκυνήσεως», όπως γράφει στο σύντομο αυτοβιογραφικό του σημείωμα.


Στις 26 Σεπτεμβρίου 1873 φτάνει στην Αθήνα μέσω Χαλκίδας. Δίνει με επιτυχία κατατακτήριες εξετάσεις και εγγράφεται στη Δ τάξη του Βαρβακείου Λυκείου. Φοιτά στο Βαρβάκειο, ενώ ταυτόχρονα παραδίδει και κάποια ιδιαίτερα μαθήματα για να ενισχύει τα πενιχρά οικονομικά του. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1874 πήρε το απολυτήριο του Βαρβακείου Λυκείου με βαθμό «σχεδόν καλώς» 3 (με άριστα το 6) και με το όνομα Αλέξανδρος Παπαδαμαντίου. Στις 25 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, αφού αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα στη Θεολογία και τη Φιλολογία, γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου ήδη φοιτούσαν τα εξαδέλφια του Αλέξανδρος Μωραϊτίδης και Σωτήριος Οικονόμου .

 

Σε αντίθεση με αυτούς, ο Παπαδιαμάντης δεν θα τελειώσει ποτέ τη σχολή. Στο αυτοβιογραφικό του σημείωμα γράφει: «Το 1874 ενεγράφην εις την Φιλοσοφικήν Σχολήν, όπου άκουσα κατ’ εκλογήν ολίγα μαθήματα φιλολογικά, κατ’ ιδίαν δε ασχολούμην με τας ξένας γλώσσας». Μένει στην Αθήνα και προσπαθεί να εξασφαλίσει τα προς το ζην κυρίως με «προγυμνάσεις» μαθητών. Παράλληλα έχει διαρκώς την έγνοια για την οικογένειά του και ενεργεί για να διευθετήσει υποθέσεις του πατέρα του και του αδελφού του. Από το 1876 αρχίζει να δημοσιεύει ανωνύμως επίκαιρα θρησκευτικά άρθρα στην εφημερίδα Εφημερίς.

 

Συχνάζει στο βιβλιοπωλείο του Σπ. Κουσουλίνου και αρχίζει να γνωρίζεται με δημοσιογράφους και λογοτέχνες της εποχής. Από τον Σεπτέμβριο του 1879 μέχρι τον Ιανουάριο του 1880 δημοσιεύει, με την προτροπή και σύσταση του Βλάση Γαβριηλίδη, το πρώτο του ιστορικό μυθιστόρημα «η Μετανάστις» στην εφημερίδα Νεολόγος της Κωνσταντινουπόλεως. Υπηρετεί στο στρατό από τον Σεπτέμβριο του 1880 μέχρι τον Ιούνιο του 1881. Από το 1882 αρχίζει να εργάζεται ως μεταφραστής στην Εφημερίδα του Δ. Κορομηλά. Από τότε και μέχρι τέλους της ζωής του η μετάφραση άρθρων για λογαριασμό εφημερίδων και περιοδικών της εποχής, αλλά και βιβλίων, από τα αγγλικά και τα γαλλικά, αποτελεί τη βασική πηγή βιοπορισμού του. Μεταξύ Νοεμβρίου 1882 και Φεβρουαρίου 1883 δημοσιεύεται στο περιοδικό ‘Μη χάνεσαι’ το μυθιστόρημά του «Οι Εμμποροι των Εθνών», με το ψευδώνυμο «Μποέμ», ενώ από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1884, στην Ακρόπολη του Βλάση Γαβριηλίδη, δημοσιεύεται το τρίτο του μυθιστόρημα, «Η Γυφτοπούλα».
Το 1885 δημοσιεύεται το ιστορικό αφήγημα «Χρήστος Μηλιώνης» και στις 26 Δεκεμβρίου 1887, στην εφημερίδα Εφημερίς το πρώτο του διήγημα με τίτλο «Το χριστόψωμο». Από τότε στρέφεται αποκλειστικά στο διήγημα, στο οποίο αναδεικνύεται κορυφαίος τεχνίτης. Η ζωή του κυλά αθόρυβα και ταπεινά στην Αθήνα, ανάμεσα σε φτωχούς και απλοϊκούς ανθρώπους του λαού, με κάποια διαλείμματα στο αγαπημένο του νησί. Με τα διηγήματά του, δημοσιευόμενα σε εφημερίδες και περιοδικά, κέρδισε την αγάπη του αναγνωστικού κοινού και την αναγνώριση και εκτίμηση της πλειοψηφίας του πνευματικού κόσμου της εποχής. Παρά ταύτα ο Παπαδιαμάντης απέφευγε τους φιλολογικούς κύκλους και γενικότερα τη δημοσιότητα και την κοσμική ζωή.

 

Συχνάζει στο μπακάλικο του Καχριμάνη και συναναστρέφεται πίνοντας κρασί με τους ανθρώπους των λαϊκών συνοικιών, των οποίων τη βασανισμένη ζωή μεταφέρει στα διηγήματά του. Συμμετέχει από τη θέση του δεξιού ψάλτη στις αγρυπνίες του Προφήτη Ελισσαίου, ταπεινού ιδιωτικού ναΐσκου (ο οποίος με ενέργειες της Εταιρείας Παπαδιαμαντικών Σπουδών έχει αναστυλωθεί από το 2004 και στον οποίο η Εταιρεία τελεί κάθε μήνα αγρυπνία), με αριστερό ψάλτη τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη. Η μόνιμη οικονομική δυσπραγία, η ανάγκη να εργάζεται εξαντλητικά ως μεταφραστής, αλλά και ιδιοσυγκρασιακοί παράγοντες της ξεχωριστής και προικισμένης προσωπικότητάς του, συνέβαλαν στο να δημιουργηθεί γι’ αυτόν η εικόνα του απόκοσμου, του «μποέμ», του εκλεκτού ιδιόρρυθμου. Καθώς η από νωρίς κλονισμένη υγεία του χειροτερεύει διαρκώς, το 1908 επιστρέφει οριστικά στη Σκιάθο.

 

Το Νοέμβριο του 1910 αρρωσταίνει από πνευμονία και στις 3 Ιανουαρίου του 1911, εκεί, στο πατρικό του σπίτι, θα αφήσει την τελευταία του πνοή, αφού λίγες ώρες πριν είχε ψάλει ύμνο των Ωρών της επικείμενης γιορτής των Φώτων.


Το πρωτότυπο έργο του Παπαδιαμάντη μπορεί, σύμφωνα με τον Κώστα Στεργιόπουλο, να χωριστεί σε τρεις περιόδους. Στην πρώτη (1879-1885) ανήκουν τα τρία προαναφερθέντα μυθιστορήματα καθώς και ο «Χρήστος Μηλιώνης». Η διηγηματογραφία εκτείνεται στη δεύτερη (1886-1896) και στην τρίτη (1898-1910) περίοδο. Αντιπροσωπευτικότερα έργα της δεύτερης περιόδου τα διηγήματα: «Υπηρέτρα», «Η Σταχομαζώχτρα», «Μία ψυχή», «Η Μαυρομαντηλού», «Φτωχός Άγιος», «Στο Χριστό στο Κάστρο», «Ολόγυρα στη λίμνη», «Οι χαλασοχώρηδες», «Λαμπριάτικος ψάλτης», «Έρωτας στα χιόνια», «Έρως-Ήρως». Στην Τρίτη περίοδο ξεχωρίζουν τα διηγήματα: «Το  αγνάντεμα», «Αμαρτίας φάντασμα», «Τα δαιμόνια στο ρέμα», «Όνειρο στο κύμα», «Η Φόνισσα», «Τα κρούσματα», «Η φωνή του Δράκου», «Γυνή πλέουσα», «Το μυρολόγι της φώκιας». Μόλις το 2008 βρέθηκε και δημοσιεύτηκε το διήγημά του «Το γιαλόξυλο».


Ο Παπαδιαμάντης δεν ευτύχησε να δει όσο ζούσε τυπωμένο δικό του βιβλίο. Μετά τον θάνατό του όμως το έργο του, τμηματικά ή συνολικά, γνώρισε πολλές εκδόσεις. Κορυφαίο σημείο της εκδοτικής πορείας του παπαδιαμαντικού έργου είναι η κριτική έκδοση από τον Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλο, στις εκδόσεις Δόμος, των Απάντων του (1981-1988) και της Αλληλογραφίας του (1992).


Γενική αποτίμηση του έργου του


Το έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη κατέχει πρωτεύουσα θέση στη νεοελληνική πεζογραφία. Η διηγηματογραφία του διακρίνεται για τον ρεαλισμό της, που φτάνει πολλές φορές μέχρι τον νατουραλισμό. Η αυστηρή και ακριβολόγος θεώρηση τόσο της αγροτικής κοινωνίας του νησιού του, όσο και της Αθηναϊκής κοινωνίας της εποχής του, η βαθιά στοχαστική και ελεγκτική ματιά του πάνω στα κοινωνικά δρώμενα, η ανάδειξη ως κεντρικών ηρώων του έργου του όχι συνηθισμένων τύπων, αλλά ιδιόρρυθμων και περιθωριακών, ανθρώπων ναυαγισμένων κυριολεκτικά ή μεταφορικά, και η συχνή παραπομπή στη μικρή ανθρώπινη ομάδα που ως εκκλησιαστική κοινότητα αποκτά καθολικές διαστάσεις, δίνει στο ρεαλισμό του έναν χαρακτήρα κριτικό και θεολογικό ταυτόχρονα.

Η ποικιλία των αφηγηματικών τεχνικών και η γλώσσα του παράγουν μίαν έντονη ποιητικότητα. Η γλώσσα του είναι στη βάση της η καθαρεύουσα της εποχής, εμπλουτισμένη ωστόσο με διαχρονικά στοιχεία της ελληνικής, διαποτισμένη από τη γλώσσα της Γραφής και της εκκλησιαστικής υμνογραφίας και διανθισμένη, ιδίως στους διαλόγους, με στοιχεία του σκιαθίτικου ιδιώματος, «θησαυρισμένη», κατά τον Ελύτη, «από απανωτά στρώματα παιδείας». Η ιδιαιτερότητα αυτή κάνει το παπαδιαμαντικό έργο να υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια της τυπικής ηθογραφίας της εποχής του και τον πεζογράφο Παπαδιαμάντη να αναδεικνύεται «ποιητής του πεζού λόγου».  


Ο Παπαδιαμάντης μεταφράζει και μεταφράζεται


Το μεταφραστικό έργο του Παπαδιαμάντη είναι ογκώδες και περιλαμβάνει μεταφράσεις άρθρων ποικίλου περιεχομένου, πεζών λογοτεχνημάτων και τριών σπουδαίων ιστορικών έργων, της Ιστορίας της Ελληνικής Επαναστάσεως του George Finlay, που εκδόθηκε το 2008 από το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, της ομότιτλης ιστορίας του Thomas Gordon, και ενός ιστορικού έργου του Νικολάου Σπηλιάδη, γραμμένου στα γαλλικά.


Όπως αναφέρει και ο Φίλιππος Παππάς σε μία από τις διαλέξεις που θα ακουστούν στο Συνέδριο σχετικά με τις μεταφραστικές επιλογές και υποχρεώσεις του Παπαδιαμάντη, «Ως πρώτος, ανυπόληπτος ή «ενδιάμεσος», συνεργάτης-μεταφραστής της πρώτης ημερήσιας εφημερίδας στην Ελλάδα, ως κατοπινός υπάλληλος του Γαβριηλίδη και έπειτα ως συνεργάτης των πιο λογοτεχνικοκεντρικών εντύπων του Άννινου και του Κακλαμάνου, μεταξύ άλλων, ο Α.Π. είναι πιθανότατα το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα «αόρατου» (ή σπανιότερα αρχικώνυμου) μεταφραστή. Την ίδια εποχή που ευκατάστατοι λόγιοι μεταφράζουν και προλογίζουν καθιερωμένα  ποιητικά έργα, ο ίδιος βγάζει το ψωμί του, πάνω από είκοσι χρόνια, υπηρετώντας τον ολοένα πιο ανταγωνιστικό ημερήσιο τύπο της Αθήνας, ακολουθώντας έτσι τη μοίρα -του λογοτέχνη ενός ακόμη αδιαμόρφωτου πεδίου: με τη δημοσιογραφία και τη μετάφραση ως μόνο τρόπο βιοπορισμού. Αξίζει να ερευνηθεί ποιος είναι ο κόσμος γύρω από τον μεταφραστή και πώς διαμορφώνεται σταδιακά το δημοσιογραφικό πεδίο που του επιτρέπει ή τον υποχρεώνει να αναλάβει επί δεκαετίες το άδοξο και επίμοχθο έργο της μετάφρασης ποικίλων κειμένων. Σε ποιους συγγραφείς και ποια έργα ενός ευρύτερου ευρωπαϊκού λογοτεχνικού κανόνα παίζει τον ρόλο του πρώτου, έστω άδοξου, μεταφορέα; Ποιο είναι το πολιτισμικό φίλτρο της εποχής, όπως αυτό διακρίνεται στις εφημερίδες;»

 

Τι μεταφραστής ήταν ο Παπαδιαμάντης; Τι αντίκτυπο είχαν οι μεταφράσεις του στη λογοτεχνική δραστηριότητα της εποχής; Σε τι βαθμό η μεταφραστική δραστηριότητά του επηρέασε τα πρωτότυπα λογοτεχνικά έργα του; Τέλος, πώς μεταφράστηκε ο ίδιος στη δημοτική και πώς μεταχειρίστηκαν τη δική του λογοτεχνική παραγωγή οι ξένοι συνάδελφοί του; Στο Συνέδριο που διοργανώνει το Megaron Plus σε συνεργασία με την Εταιρεία Παπαδιαμαντικών Σπουδών στις 7 και 8 Οκτωβρίου, ορισμένοι από τους σημαντικότερους μελετητές του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη θα συνευρεθούν για να ανταλλάξουν απόψεις και να καταθέσουν τα αποτελέσματα των ερευνών τους πάνω στο πολυσχιδές έργο του συγγραφέα.

 

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

 

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

9:00 Ανακοινώσεις Οργανωτικής Επιτροπής
9:10 Χαιρετισμοί
9:25 Κήρυξη έναρξης εργασιών του Συνεδρίου

Α’ ΣΥΝΕΔΡΙΑ
Προεδρείο: Ελένη Πολίτου-Μαρμαρινού, Μιχαήλ Πασχάλης

9:40 Μαρίνα Αρετάκη «Μετάφραση» και «μεταφραστής» στα λογοτεχνικά κείμενα του Αλ. Παπαδι
10:00 Τασούλα Καραγεωργίου Ο Παπαδιαμάντης αυτό-μεταφραζόμενος
10:20 Δημήτρης Κανελλόπουλος
Ενδογλωσσική μετάφραση και σύνταξη Ιερών Ακολουθιών από τους δύο Αλεξάνδρους, Παπαδιαμάντη και Μωραϊτίδη
10:40 Δημήτρης Κοσμόπουλος Ο Παπαδιαμάντης ως μεταφραστής των Ψαλμών και των εκκλησιαστικών κειμένων. Οι απόψεις του για τη γλώσσα της υμνογραφίας και της λατρείας
11:00 Διάλειμμα
ΚΥΡΙΩΣ ΟΜΙΛΙΑ
11:15 Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος Μεταφραστικός βίος –ή χαμένος στην μετάφραση

Β’ ΣΥΝΕΔΡΙΑ
Προεδρείο: Anna Zimbone, Τιτίκα Δημητρούλια

11:50 Matteo Miano Ο Παπαδιαμάντης μεταφράζει Τσέχωφ . Παρατηρήσεις στα «Τέσσαρα διήγηματα» και στη γαλλική πηγή τους
12:10 Φώτης Α. Δημητρακόπουλος, Α. Λαμπαδαρίδη Η Αριέττα του François Coppée κατά μετάφρασιν Αλέξ. Παπαδιαμάντη
12:50 Ελένη Κουτριάνου Η αλληγορία της όρασης: Η μετάφραση του Αοράτου του H. G. Wells και η «Φόνισσα» του Αλ. Παπαδιαμάντη
13:10 Συζήτηση

Γ’ ΣΥΝΕΔΡΙΑ
Προεδρείο: Στέση Αθήνη, Γιάννης Τζιώτης

17:00 Βασιλική Δημουλά Ο Παπαδιαμάντης αόρατος μεταφραστής του φανταστικού
17:20 Βασιλική Λαμπροπούλου Ο Μαξιώτης το Hall Caine και ο Παπαδιαμάντης
17:40 Γεωργία Γκότση, Γεωργία Φαρίνου-Μαλαματάρη
Παρατηρήσεις στην παπαδιαμαντική μετάφραση του μυθιστορήματος της Sarah Grand Οι δίδυμοι του ουρανού/The Heavenly Twins
18:00 Μιχαήλ Πασχάλης Ο Βίος του Χριστού: μια «πρωτότυπη» μετάφραση
18:20 Διάλειμμα

Δ΄ΣΥΝΕΔΡΙΑ
Προεδρείο: Δημήτρης Μαυρόπουλος, Ελένη Κουτριάνου

18:40 Άγγελος Μαντάς Οι παπαδιαμαντικές μεταφράσεις του Gordon και του Finlay
19:00 Ιωάννα Ναούμ Ο Πύργος του Δράκουλα σε μετάφραση Παπαδιαμάντη και οι θεωρίες της παρακμής
19:20 Βαρβάρα Ρούσσου «Ο Μπάυρων. Ποιητής θεσπέσιος»: μια παπαδιαμαντική μετάφραση και οι προεκτάσεις της
19:40 Σταύρος  Ζουμπουλάκης Το ζήτημα της μετάφρασης του Παπαδιαμάντη στη δημοτική και οι Έλληνες λογοτέχνες
20:00 Συζήτηση


Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

Ε΄ΣΥΝΕΔΡΙΑ
Προεδρείο: Φώτης Α. Δημητρακόπουλος, Άγγελος Μαντάς

9:00 Λαμπρνή Τριανταφυλλοπούλου
Οι «Μεταφράσεις Παπαδιαμάντη» του Γ.Βαλέτα (1940): Η πρώτη απόπειρα καταγραφής των ανώνυμων παπαδιαμαντικών μεταφράσεων
9:20 Φίλιππος Παππάς «Προς βιοπορισμόν»: Οι μεταφραστικές επιλογές και υποχρεώσεις του Αλ. Παπαδιαμάντη
9:40 Φιλοθέη Κολίτση Το περιοδικό Νέον Πνεύμα (1893-1894), οι ιδέες του Κοινωνικού Δαρβινισμού και ο μεταφραστής Παπαδιαμάντης
10:00 Στέση Αθήνη Ο Παπαδιαμάντης μεταφραστής στα έργα του Βλάση Γαβριηλίδη (Ακρόπολις, Μη χάνεσαι, Νέον Πνεύμα)
10:20 Δημήτρης Φίλιας Η μετάφραση της «Φόνισσας» στα γαλλικά. Συμβολή στην ανίχνευση της λογοτεχνικής τύχης του παπαδιαμαντικού έργου στη Γαλλία
10:40 Διάλειμμα

ς΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑ
Προεδρείο: Κωνσταντίνος Πιτσάκης, Ιωάννα Ναούμ

11:00 Χρυσή Καρατσινίδου-Παπαθανασίου Οι μεταφράσεις εκ του γαλλικού και η επίδρασή τους στη διηγηματογραφία του Παπαδιαμάντη
11:20 Αναστασία Δασκαρόλη Μεταφράσεις έργων του Παπαδιαμάντη στον γερμανόφωνο χώρο
11:40 Γιάννης Τζιώτης Προσθήκες στη βιβλιογραφία των γερμανόφωνων μεταφραστών του παπαδιαμαντικού έργου
12:00 Γκαμπριέλλα Μακρή Ο Παπαδιαμάντης μεταφρασμένος στα ιταλικά
12:20 Anna Zimbone Μεταφράζοντας Παπαδιαμάντη στα Ιταλικά: «Το Μυρολόγι της φώκιας»
12:40 Συζήτηση

Ζ’ ΣΥΝΕΔΡΙΑ
Προεδρείο: Γ. Φαρίνου-Μαλαματάρη, Σταύρς Ζουμπουλάκης

17:00 Marta Silvia Dios Sanz Το πολυσχιδές έργο του Αλ. Παπαδιαμάντη: Η μεταστοιχείωση του ελληνικού κειμένου στην ισπανική γλώσσα
17:20 Marina Veljkovic, Predrag Mutavdzic, Sasha Djordjevic Ο Παπαδιαμάντης στα σερβοκροατικά και στα σέρβικα∙ ζητήματα μετάφρασης
17:40 Διάλειμμα
18:00 Maka Kamushadze, Medea Abulashvilli Γεωργιανές μεταφράσεις των διηγημάτων του Παπαδιαμάντη. Η περίπτωση της διδακτικής αξιοποίησης των δυσκολιών
18:20 Ελένη Πολίτου-Μαρμαρινού, Γεώργιος Μικρός, Τιτίκα Δημητρούλια
Εφαρμογή υφομετρικών τεχνικών στην αναγνώριση πατρότητας κειμένου: Πρωτότυπα έργα και μεταφράσεις του Παπαδιαμάντη
18:40 Συζήτηση – Ψηφίσματα- Λήξη εργασιών του Συνεδρίου

Το Megaron Plus πραγματοποιείται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

 

Σχετικές ειδήσεις
Χωρίς εχθρούς, χωρίς μίσος - Λιου Σιαομπό
12.08.2016 11:51
Από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορεί το βιβλίο, Χωρίς εχθρούς, χωρίς μίσος: Επιλεγμένα δοκίμια και ποιήματα του Λιου Σιαομπό σε μεταφραστής Τιτίνας Σπερελάκη.
 Εγώ κι ο θάνατός μου - Αλέξανδρος Βέλιος
16.06.2016 10:16
Από τις εκδόσεις Ροές μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Αλέξανδρου Βέλιου, Εγώ κι ο θάνατός μου (Το δικαίωμα στην ευθανασία).
Ο Τελευταίος φθόγγος:  Μουσική βραδιά αφιερωμένη  στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη
23.05.2016 11:41
Ο Τελευταίος φθόγγος, Μουσική βραδιά αφιερωμένη στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη με αφορμή την επέτειο της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης την Παρασκευή 27 Μαΐου 2016 στο Βιβλιοπωλείο Eν Πλω.
Παρουσίαση έκδοσης για τον Γιώργο Σισιλιάνο στον Πολυχώρο του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής
19.05.2016 11:36
Την Παρασκευή 27 Μαΐου και ώρα 13:00 θα γίνει η παρουσίαση της έκδοσης «Γιώργος Σισιλιάνος 1920 - 2005. Επετειακό Αφιέρωμα» του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής, στον Πολυχώρο του Συλλόγου, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Τζίντι Ματζά, ένας ποιητής από την Κίνα στην Αθήνα και το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
03.03.2016 14:33
Το Megaron Plus υποδέχεται την Πέμπτη 10 Μαρτίου στις 7:00 το βράδυ τον διακεκριμένο κινέζο ποιητή Τζίντι Ματζά [Jidi Majia], που έρχεται στην Αθήνα για μια συνάντηση γνωριμίας-συζήτηση με το ελληνικό κοινό, η οποία θα γίνει στα κινεζικά και στα ελληνικά (με ταυτόχρονη μετάφραση).