Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Λυδία Φωτοπούλου: Η απομονωμένη ψυχή υποφέρει πάντα από την απουσία συνομιλητή

Λυδία Φωτοπούλου: Η απομονωμένη ψυχή υποφέρει πάντα από την απουσία συνομιλητή
Το Φεστιβάλ Νάξου παρουσιάζει την Παρασκευή 19 Αυγούστου την παράσταση «Camille Claudel:

το κύμα της τρέλας» σε σκηνοθεσία Στέλιου Κρασανάκη με τη Λυδία Φωτοπούλου να ερμηνεύει το μονόλογο της Καμίλ Κλοντέλ. Λίγες ημέρες πριν την παράσταση, η ηθοποιός απαντά στις ερωτήσεις του Culturenow.gr για την ιστορία της γλύπτριας αλλά και το τραγικό τίμημα της απομόνωσης με το οποίο πλήρωσε την αγάπη της για την ελευθερία και την τέχνη.

 

 

Συνέντευξη στη Μαρία Κωφίδου

 

 

Culturenow.gr: Μετά από τέσσερα χρόνια επιστρέφετε με την Camille Claudel στο Φεστιβάλ της Νάξου. Το 2008 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη χώρα μας η επιστολογραφία της από την  ηθοποιό Janie Gastaldi με θεματικό άξονα "Τέχνη και Τρέλα". Ποιά ήταν η πρώτη σας επαφή με την ιστορία της ηρωίδας πριν την ερμηνεύσετε;
  
Λυδία Φωτοπούλου: Είχα δει την ταινία με την Ανζανί (σ.σ.: Ιζαμπέλ Ατζανί) που μου είχε αρέσει παρά πολύ και μετά έψαξα και βρήκα τα γλυπτά της που με γοήτεψαν πραγματικά.

 

 

Cul.N.: Ποιά είναι η δική σας προσέγγιση σε ότι αφορά την Camille Claudel σε υποκριτικό επίπεδο και τι συναισθήματα σας γεννά η ιστορία της και η προσωπικότητα της;

Λ.Φ.: Επειδή όλο το υλικό της παράστασης είναι τα δικά της γράμματα και ο γραπτός λόγος έχει τους δικούς του κανόνες και το δικό του προσωπικό ύφος, η αρχική προσπάθεια ήταν να βρεθεί αυτό το συγκεκριμένο ύφος της εποχής της Καμίγ και μέσα από αυτό να προσπαθήσει κάνεις να υποπτευτεί τον ψυχισμό της και την αιτία που το δημιούργησε κι έτσι να οδηγηθεί σε μια, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προφορικότητα του γραπτού αυτού κειμένου. 

 

Σιγά σιγά κατάλαβα ότι τα δικά μου συναισθήματα για τη ζωή της, το σπουδαίο έργο της και ο άδικος εγκλεισμός της ήταν αυτά που μπορούσαν να χρωματίσουν με προφορικότητα τα γράμματά της, μιας και ήταν δύσκολο να μαντέψω τι εκείνη πραγματικά αισθανόταν όταν τα έγραφε.

 


Κι αυτά τα συναισθήματα είναι ένας απέραντος θαυμασμός για το πάθος της για τη ζωή, για τη τέχνη για τον έρωτα, για την δημιουργία. Και φυσικά πολύ θύμος για το τέλος που της δώσανε οι δικοί της άνθρωποι. Πιστεύω πως και εκείνη ήταν πολύ θυμωμένη, κυνική και σαρκαστική μαζί τους, αλλά μέχρι τέλους δεν έπαψε ποτέ να τους αγαπάει.

 

 

Cul.N.: Πιστεύετε ότι σήμερα γίνονται διακρίσεις εις βάρος των γυναικών καλλιτεχνών;

Λ.Φ.: Ίσως να γίνονται αλλά με τίποτα δεν συγκρίνεται το σήμερα με την θέση της γυναίκας στην τέχνη στα χρόνια της Καμίγ Κλωντελ.

 

 

Cul.N.: Τι σημαίνει για εσάς η φράση της ηρωίδας "Υπάρχει πάντα ένα είδος απουσίας που με κάνει και υποφέρω";

Λ.Φ.: Η Καμίγ πλήρωσε την αγάπη της για την ελευθερία και για την τέχνη, με απομόνωση. Από την οικογένεια της, από την κοινωνία κι από το καλλιτεχνικό κατεστημένο που αντιπροσώπευε ο Ροντέν. Έτσι μετά πέρασε στην εσωτερική απομόνωση. Η απομονωμένη ψυχή πάντα υποφέρει. Υποφέρει από την απουσία συνομιλητή.

 

Cul.N.: Ποια είναι η απουσία στο χώρο της Τέχνης που σας κάνει να υποφέρετε;

Λ.Φ.: Νομίζω ότι η μεγαλύτερη απουσία σήμερα στη Τέχνη, είναι η έλλειψη παιδείας, και των δημιουργών και των αποδεκτών της. Ευτυχώς υπάρχουν και ωραίες εξαιρέσεις.

 

 

Cul.N.: Ποια είναι τα επόμενα σας σχέδια;

Λ.Φ.: Τον χειμώνα θα συμμετέχω στην παράσταση του έργου του Σαίξπηρ «Περικλής» που θα σκηνοθετήσει ο Γιάννης Χουβαρδάς στο Εθνικό Θέατρο. Ελπίζω να βρούμε λίγο χρόνο να επαναλάβουμε και την παράσταση για την Καμίγ Κλωντέλ.

 

 

Διαβάστε επίσης: http://www.culturenow.gr/Theatre/Camille_Claudel:_το_κύμα_της_τρέλας__με_τη_Λυδία_Φωτοπούλου_στο_Φεστιβάλ_Νάξου.html

 

 

 

 

Σχετικές ειδήσεις
Χαρά Μάτα Γιαννάτου: Η γελοιότητα είναι πάντα επίκαιρη
13.02.2017 11:38
Τα τελευταία χρόνια, το όνομά της ακούγεται ολοένα και περισσότερο. Η νεαρή ηθοποιός Χαρά-Μάτα Γιαννάτου, απόφοιτη της σχολής του Εθνικού, έχει τραβήξει το ενδιαφέρον δημιουργών και κοινού, λόγω των σημαντικών συμμετοχών της σε θεατρικές παραστάσεις όπως η «Λαμπεντούζα» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, αλλά και ταινίες όπως ο «Νοτιάς».
Σάββας Στρούμπος: Από την από-ανθρωποποίηση στην εξέγερση της Ζωής
03.02.2017 14:05
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Σάββας Στρούμπος μας μίλησε για την παράσταση του έργου του Χάινερ Μύλλερ, «Η Αποστολή: Ανάμνηση από μιαν Επανάσταση», την κοινωνική επανάσταση που είναι πάντα επίκαιρη και αναγκαία, τον μέντορά του Θεόδωρο Τερζόπουλο και τους στόχους του για την Ομάδα Σημείο Μηδέν. Συνέντευξη: Ερριέττα Μπελέκου
Θέμις Μπαζάκα: Αναζητώ την συνθήκη που θα με κάνει να νιώθω ζωντανή
25.01.2017 13:13
Για την πορεία της Θέμιδας Μπαζάκα, τα περισσότερα είναι πασίγνωστα. Αποτελεί μια από τις πιο περιζήτητες ηθοποιούς και έχει δώσει αμέτρητες συνεντεύξεις όλα αυτά τα χρόνια. Διαπιστώνει κανείς όμως, ότι πάντα βρίσκει κάτι ενδιαφέρον να πει, σε σχέση με τα όσα βιώνει ή απλώς παρακολουθεί. Λατρεύει το σινεμά και τα βιβλία, αλλά είναι και απόλυτα πιστή στο θέατρο, παρόλο που όπως λέει η ίδια, σκέφτεται πολύ πλέον πριν αποδεχθεί μια ανάλογη πρόταση.
Θανάσης Δόβρης: Το αίμα είναι και θα είναι πάντα στην επικαιρότητα της ζωής μας
09.05.2016 13:27
Ο χαρισματικός ηθοποιός Θανάσης Δόβρης, ο οποίος αυτή την περίοδο καταθέτει μία σπουδαία ερμηνεία στην ιδιαίτερη σκηνική σύνθεση του Περικλή Μουστάκη «Οστέα Ξηρά Σφόδρα», πρόκειται από 16 Μαΐου να σκηνοθετήσει για πρώτη φορά και μάλιστα ένα από τα σημαντικότερα δείγματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας που δεν έχει ξαναπαρουσιαστεί σε θεατρική μορφή, το «Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου. Η εν λόγω παράσταση ήταν μόνο η αφορμή για να απευθύνουμε τις ερωτήσεις μας στον Θανάση Δόβρη και να λάβουμε –όπως ήταν αναμενόμενο- ενδιαφέρουσες και κυρίως ουσιαστικές απαντήσεις, που αφορούν σημαντικές στιγμές, μεγάλες απώλειες, ανεπιτήδευτο θέατρο και ανθρώπους...
Σταύρος Τσακίρης: Ο κόσμος που ζούμε τώρα πεθαίνει σιγά – σιγά
26.02.2016 15:55
Στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, παίζεται αυτόν τον καιρό το γνωστό δράμα του Μπύχνερ, «Βόυτσεκ», για πρώτη φορά ως ενιαία παράσταση. Ο Σταύρος Τσακίρης που σκηνοθετεί αυτό το μεγάλο εγχείρημα, μας εξηγεί τη σημασία μιας τέτοιας παραγωγής, καθώς και διάφορες παραμέτρους του έργου, που αγγίζουν κάθε εποχή και κοινωνία. Ωστόσο, εκτός από το να φωτίσει τις ιδιαιτερότητες του συγκεκριμένου ανεβάσματος, αποκαλύπτει και μία μεγάλη και ενδιαφέρουσα φιλοδοξία του για το μέλλον, την παρουσίαση του έπους του «Διγενή Ακρίτα».