Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Στεφανία Γουλιώτη: Η τσέπη που βασιλεύει είναι στις μέρες μας ο εχθρός του πολιτισμού

Στεφανία Γουλιώτη: Η τσέπη που βασιλεύει είναι στις μέρες μας ο εχθρός του πολιτισμού
Ερμηνεύει την Ίριδα στον «Ηρακλή Μαινόμενο» που παρουσιάζει το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού. Η Στεφανία Γουλιώτη είναι μία

από τις πολύ σημαντικές παρουσίες της νέας γενιάς στο χώρο του θεάτρου. Ιδιαίτερα ταλαντούχα, με εξαιρετικές επιλογές και ζηλευτές – ήδη – συνεργασίες , αναμετριέται επάξια με μεγάλους ρόλους και καταφέρνει – ακολουθώντας τη σκηνοθετική γραμμή – να τους εμφυσά το δικό της υποκριτικό χρώμα. Λίγες ημέρες πριν την πρεμιέρα της παράστασης στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου – όπου θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ – η ηθοποιός απαντά στις ερωτήσεις του Culturenow.gr, ευθύβολα, ξεκάθαρα αλλά και αισιόδοξα για τη δουλειά, την παράσταση αλλά και την κρίση ή τις κρίσεις που βιώνουμε…

 

 

Συνέντευξη στη Μαριάννα Παπάκη


Culturenow.gr: Στις 5 και 6 Αυγούστου παρουσιάζεται στην Επίδαυρο η παράσταση «Ηρακλής Μαινόμενος» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού. Πείτε μας δυο λόγια για την παράσταση, τη συνεργασία σας με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό αλλά και το δικό σας ρόλο.

 

Στεφανία Γουλιώτη: Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός είναι μια από τις μοναδικές προσωπικότητες του θεατρικού χώρου... ήταν ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο είχα στείλει βιογραφικό όταν τελείωσα τη σχολή. Έχει έναν μοναδικό τρόπο να δημιουργεί συνθήκες όπου η αφήγηση γίνεται εφικτή με τα πιο απλά μέσα  φτάνοντας στο θεατή αγνή και έτοιμη για επεξεργασία από τον καθένα... η εμπλοκή και η αφήγηση εναλλάσσονται αποκαλύπτοντας με αυτό τον τρόπο κρυμμένες στιγμές του παρόντα χρόνου και ποιότητες της κάθε στιγμής που μας επιτρέπουν να διεισδύσουμε, αισθαντικά μόνο ευτυχώς, στο μεγαλείο της ύπαρξής του Ανθρώπου... Έχει συλλάβει όλες αυτές τις μικροστιγμές που περνούν ως αυτονόητες από μπροστά μας στην καθημερινή μας ζωή και τους δίνει το βάθος που τους αξίζει! Ο ρόλος μου (σ.σ.: Ίρις) είναι ίσως ο πιο ύπουλος από όλους… είναι ο «μεσάζων»... είναι μια λέξη που σιχαίνομαι και όμως μας είναι τόσο οικεία, μιας και μόνο μεσάζοντες έχει γεμίσει η ζωή μας και πολύ λίγους «εκτελεστές» μιας αποστολής. Είναι ένα δείγμα δειλής εποχής αυτή των μεσαζόντων και αν και το έργο αναφέρεται στη δειλία των θεών, εγώ το μεταφράζω κάπως προφητικά.

 

 

Cul.N.: Η τραγωδία αυτή του Ευριπίδη είναι ένα από τα λιγότερο ανεβασμένα έργα του αρχαίου δράματος. Πού οφείλεται κατά τη γνώμη σας αυτό; Ποιες είναι οι δυσκολίες αλλά και η γοητεία αυτής της τραγωδίας για εσάς;

 

Σ.Γ.: Πολύ επιφανειακά να σας πω πως το έργο χωρίζεται σε δύο πολύ ξεκάθαρα μέρη. Όταν τελειώνει το πρώτο μέρος νομίζεις πως έχει τελειώσει ολόκληρο το έργο και όμως έρχεται μια ανατροπή και μοιάζει πως το έργο ξαναρχίζει από την αρχή... μόνο αυτό ως δραματολογική δυσκολία μπορώ να φανταστώ σα λόγο να μην έχει ανέβει, γιατί κατά τα άλλα είναι ένα έργο που πραγματεύεται όχι μόνο πολύ «βαθιά» νοήματα μα και πρωτόγνωρα... όπως για παράδειγμα την επιστροφή από τον κάτω κόσμο. επίσης όλα του τα θέματα μπλέκονται με ένα υπόγειο τρόπο ως και ειρωνικό γύρω από τον Άνθρωπο, την κυκλική ροή των πραγμάτων και από την ύβρη που διαπράττουμε όλοι μας «άμα τη γενέσει».

 

 

Cul.N.: Έχετε συνεργαστεί με μεγάλους σκηνοθέτες (Στάιν, Βογιατζής , Μαρμαρινός, Ρέτσος – με τον οποίο συνεργαστήκατε πρόσφατα και στον «Θρόνο Ατρειδών»). Πόσο σημαντικό είναι αυτό για ένα νέο ηθοποιό; Όχι μόνο για την επαγγελματική του καταξίωση αλλά και για την εναλλαγή της υποκριτικής διδασκαλίας;

Σ.Γ.: Νιώθω ένας πολύ ευνοημένος ηθοποιός, χωρίς αυτό να αφαιρεί κάτι από τη μαχητικότητα με την οποία διεκδικώ τα πράγματα ... ήταν όνειρό μου να συνεργαστώ με όλους αυτούς τους ανθρώπους και πραγματοποιήθηκε όπως ευελπιστώ να πραγματοποιηθούν και τα επόμενα. Δεν είναι όμως τυχαίο που οι μεγάλες τομές στο θέατρο προήλθαν από Ομάδες. Γνωρίζω πόσο μεγάλη καλλιτεχνική ικανοποίηση είναι να βρίσκεσαι μέσα σε μια καλά οργανωμένη ομάδα γιατί είχα την τύχη να βρεθώ για λίγο καιρό μέσα σε μια ξένη ομάδα... είναι υπέροχο βέβαια να γνωρίζεις τόσες σημαντικές προσωπικότητες αλλά είναι πολύ ψυχοφθόρο να προσπαθείς να καταλάβεις τον κόσμο τους και μόλις μυριστείς κάτι απ’ αυτόν να πρέπει να τον αποχαιρετήσεις γιατί απλά «τελειώνει η δουλειά». Έτσι γεμίζεις από μέτριες πληροφορίες από όλους αυτούς τους «κόσμους» που ευελπιστείς κάποια στιγμή στη ζωή σου να τους δεις να συναντιούνται... φαντάζομαι πως έτσι πρέπει να συμβεί κάποια στιγμή...

 

 

Cul.N.: Διάβασα σε κάποια συνέντευξή σας πως δεν τα πάτε καλά με τις αλλαγές. Το επάγγελμα του ηθοποιού δεν είναι συνυφασμένο με την αλλαγή, τη μεταμόρφωση; Τι σημαίνει για εσάς αυτό το επάγγελμα;

Σ.Γ.: Ήταν σίγουρα μια δήλωση που αφορούσε συναισθηματικές αλλαγές. Είμαι αρκετά δύσκαμπτη συναισθηματικά στη ζωή και είναι σίγουρα κι ένα από τα ελαττώματά μου υποκριτικά αν και στο θέατρο συνδυάζεται με πολλά άλλα πράγματα… η μεταμόρφωση είναι κάτι που σε φέρνει άγρια αντιμέτωπο με τον εαυτό σου και όταν καλείσαι να μεταμορφωθείς βλέπεις πράγματα για σένα τερατώδη που δεν πίστευες ποτέ πως θα ίσχυαν.

 

 

Cul.N.: Ο πολιτισμός μάλλον περνάει πάντα κρίση. Πόσο όμως χειρότερα είναι κατά τη γνώμη σας τα πράγματα αυτή την περίοδο;
 
Σ.Γ.: Νιώθω πως είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση και πως είμαστε ανάπηροι για να πολεμήσουμε… για την ακρίβεια νιώθω πως μας έχουν ακρωτηριάσει για να μην μπορούμε να πολεμήσουμε και αυτός ο ακρωτηριασμός έχει να κάνει με τον πολιτισμό και την παιδεία. Τα έχουν τόσο πολύ υποβαθμίσει ώστε να μην υπάρχει πνευματική εξέλιξη και άρα καμία πνευματική δύναμη να μην μπορεί να τους πολεμήσει και έχουμε φτάσει στο σημείο, έναν πόλεμο αξιών να τον μεταφράζουμε σε πόλεμο για κάποια ευρώ στην τσέπη  παραπάνω: και αυτός είναι ένας πολύ εύκολος πόλεμος γι’ αυτούς ... αρκεί να σου αραδιάσουν όρους που δεν καταλαβαίνεις όπως «spreads», «επιλεκτική χρεωκοπία», κλπ.! Κοινώς η τσέπη που βασιλεύει στις μέρες μας είναι ο εχθρός του πολιτισμού.

 

 

Cul.N.: Ακούγεται έντονα πως οι καλλιτέχνες δεν έχουν ηχηρή φωνή στη συνολικότερη διαμαρτυρία αυτό τον καιρό. Συμφωνείτε ή είστε της άποψης πως η δράση και η διαμαρτυρία έχουν πολλές μορφές;

 


Σ.Γ.: Φυσικά και η διαμαρτυρία έχει πολλές μορφές και φυσικά και οι καλλιτέχνες θα έπρεπε να έχουν πιο ηχηρή φωνή αυτές τις μέρες! Το πρόβλημα είναι όμως το ίδιο για όλους ... είμαστε όλοι μεροκαματιάρηδες που ζούμε μέρα τη μέρα για τα φέρουμε πέρα...  πού καιρός για διανόηση και για φωνές... αυτό είναι επίσης στοχευμένο στη λογική του ακρωτηριασμού που ανέφερα πιο πάνω.. φυσικά και θα μπορούσαμε να φωνάξουμε και να διαμαρτυρηθούμε εάν είχαμε μια οικονομική σιγουριά όπως π.χ. οι μόνιμοι, αλλά εμείς πρέπει να είμαστε ήσυχοι και να μη δημιουργούμε προβλήματα προκειμένου να μας ξαναπροσλάβουν την επόμενη σεζόν… αυτό είναι πολύ μίζερο το ξέρω αλλά δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα που δε μας ακούνε! Δεν βλέπετε πως εκτός από κάποια έντυπα όλα τα υπόλοιπα ΜΜΕ έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου το λαό; ποιός να ακούσει εμένα όταν εκτός από τα ευρώ που θα περάσουν από την τσέπη μας, μας αφορά πόσο κοντή ήταν η φούστα της «κοσμικής βασίλισσας».

 

Το πνευματικό μας επίπεδο είναι τόσο χαμηλό που ευνοεί αφάνταστα τους λίγους ...  Θέλουμε να φωνάξουμε και δεν μπορούμε… είμαστε λιοντάρια κλεισμένα σε κλουβιά! Μας έχουν στερήσει την ελευθερία μας με τον πιο ύπουλο τρόπο... χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε! Φανταστείτε τι πράξη διαμαρτυρίας θα ήταν εάν όλοι οι θίασοι για μια χρονιά ανέβαζαν πολιτικό θέατρο... ποιός όμως θα έκανε πίσω την προσωπική του φιλοδοξία για να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο; είμαστε καλλιτέχνες αλλά στην Ελλάδα δυστυχώς  η συναισθηματική νοημοσύνη περνάει ακόμα την εφηβεία της!

 

 

Cul.N.: Τι θα θέλατε να σκεφτεί κάποιος φεύγοντας από την Επίδαυρο στις 5 ή 6 Αυγούστου για την υποκριτική σας και το ρόλο σας; Αν μπορούσατε να κρυφακούσετε το σχόλιο ενός θεατή μετά την παράσταση ποια φράση θα θέλατε να το εκφράζει;

Σ.Γ.: Θα ήθελα να περάσουν λίγα λεπτά πριν καταφέρει να σηκωθεί από τη θέση του, θα ήθελα να καταλάβει  τι μεγάλο δώρο κρύβει μέσα του και θα ήθελα όταν γυρίσει σπίτι του να κάτσει να σκεφτεί πως να μπορέσει να το αξιοποιήσει. Τέλος, θα ήθελα να αρχίσει να αγαπάει τους ανθρώπους γύρω του γιατί είμαστε όλοι ίδιοι τελικά και μας ενώνει ένας πολύ ισχυρός κρίκος... η κοινή μοίρα και συνειδητοποίησή της! Θα ήθελα λοιπόν να πει στο διπλανό του «σ’ αγαπώ».

 

 

Cul.N.: Επόμενα σχέδια; Υπάρχει κάτι ανακοινώσιμο για τη νέα θεατρική περίοδο;


Σ.Γ.: Ναι, θα συνεχίσω να είμαι με το Εθνικό Θέατρο γιατί εκεί βρίσκονται άνθρωποι που με εμπνέουν... θα συνεργαστώ με το Γ. Χουβαρδά στον «Περικλή» του Σαίξπηρ και με τον Oskaras Korsunovas στο «Τρωίλος και Χρυσηίδα»  πάλι του Σαίξπηρ.


Διαβάστε επίσης: http://www.culturenow.gr/Theatre/Ηρακλής_μαινόμενος_σε_σκηνοθεσία_Μιχαήλ_Μαρμαρινού_στην_Επίδαυρο_.html

 

 

Σχετικές ειδήσεις
Όλια Λαζαρίδου: Οι «Ευτυχισμένες μέρες» είναι το ρέκβιεμ των μικρών καθημερινών θανάτων
11.11.2016 13:32
Λίγες ημέρες πριν ξεκινήσουν οι παραστάσεις των «Ευτυχισμένων ημερών» σε σκηνοθεσία Σύλβιας Λιούλιου, συναντηθήκαμε και μιλήσαμε για τον μπεκετικό κόσμο που έπλασε μαζί με την σκηνοθέτιδα. Ωστόσο δε θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε σε ζητήματα της επικαιρότητας, αλλά και όσα προσφέρουν στην κυρία Όλια Λαζαρίδου μικρές στιγμές… «ευτυχίας».
Θοδωρής Αμπαζής: Το Εθνικό Θέατρο είναι υπέρ της συνεργασίας και της εξωστρέφειας
29.07.2016 11:04
Το Εθνικό Θέατρο συνεργάζεται για πρώτη φορά με το φημισμένο Θέατρο Βαχτάνγκοφ της Μόσχας, παρουσιάζοντας τον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία του πολυβραβευμένου Ρίμας Τούμινας. Η δίγλωσση παράσταση, που αποτελείται από Έλληνες και Ρώσους ηθοποιούς, ξεκινάει το “ταξίδι” της από το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, στις 29 & 30 Ιουλίου, ενώ ακολουθεί το Ηρώδειο στις 22 Σεπτεμβρίου και η Μόσχα τον Νοέμβριο! Με αυτή την αφορμή, μιλήσαμε με τον συνθέτη και αναπληρωτή καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Θοδωρή Αμπαζή, που έκανε τη σύνθεση των χορικών και ανέλαβε τη διδασκαλία του Χορού.
DETACH: Ποίηση είναι η κρυπτογράφηση και ο κώδικάς μας
22.07.2016 12:13
Μία από τις ελληνικές παραγωγές του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών που περιμένουμε με ενδιαφέρον είναι το «The Dark Manifesto», μία lecture performance για το θάνατο των μανιφέστων τον 21ο αιώνα, η οποία θα παρουσιαστεί από την ομάδα DETACH στις 27 και 28 Ιουλίου, στην Πειραιώς 260. Τα μέλη της ομάδας DETACH, Γιώργος Βαλαής, Μάκης Κεντεποζίδης, Θάλεια Ιωαννίδου, Voltnoi Brege, βρήκαν λίγο χρόνο και μας μίλησαν –εν μέσω προβών- για την καλλιτεχνική τους "συνάντηση", την ιδέα πίσω από το «Σκοτεινό Μανιφέστο» που αποτελεί την αρχή μίας τριλογίας πάνω στη φόρμα του lecture, αλλά και για τις κρυμμένες δυνατότητες μέσα σε ένα νέο κόσμο που στοιχειώνεται βασανιστικά από καθετί παλιό…
Έλλη Παπακωνσταντίνου: Με το «Revolt Athens» προσπαθώ να αφηγηθώ την ιστορία πραγματικών ανθρώπων
08.06.2016 12:04
Το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2016 είναι πλέον γεγονός! Αμέσως μετά την εναρκτήρια συναυλία – γιορτή, οι «πύλες» της Πειραιώς 260 ανοίγουν για να υποδεχτούν στις 15 & 16 Ιουνίου το «Revolt Athens», της ΟDCEnsemble/Βυρσοδεψείο, ύστερα από την επιτυχημένη πορεία του στο εξωτερικό (Βαρκελώνη, Βιέννη, Βερολίνο, Ζάγκρεμπ). Η σκηνοθέτις Έλλη Παπακωνσταντίνου έδωσε πολύ ενδιαφέρουσες απαντήσεις στις ερωτήσεις μας, σχετικά με την εν λόγω περφόρμανς, το αφήγημα της κρίσης, την εξιδανικευμένη αλλά και την πιο πραγματική απεικόνιση της Αθήνας…
Λυδία Φωτοπούλου: Με προβληματίζει η έλλειψη συναίσθησης στην κοινωνία
24.02.2016 10:45
Η Λυδία Φωτοπούλου παραμένει πιστή εργάτρια του θεάτρου από την αρχή της καριέρας της μέχρι σήμερα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ως ηθοποιός συνδέθηκε κατεξοχήν με το σανίδι, συνεργαζόμενη με τους σπουδαιότερους Έλληνες σκηνοθέτες, σε κάποιες από τις σημαντικότερες σκηνές της χώρας. Λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα της πολυαναμενόμενης «Όπερας της Πεντάρας» στο Παλλάς, όπου κρατά τον ρόλο της «Τζέννυ», συζητήσαμε μαζί της για το ιδιαίτερο αυτό έργο και πόσο σύγχρονος αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά ο Μπρεχτ.