Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Το Culturenow είδε την παράσταση: Αυτό το παιδί

Το Culturenow είδε την παράσταση: Αυτό το παιδί

Όταν συναντιούνται ξεχωριστές μορφές τέχνης βλέπεις ότι μοιράζονται μια κοινή «εσωτερική περιοχή», μια κοινή «αυλή των θαυμάτων», απ' όπου αναδύεται συμπυκνωμένο το νόημα και η ουσία της ιστορίας της ύπαρξης.

 

Για την περιπέτεια αυτής της ύπαρξης, μέσα από τους αλληλοσυσχετισμούς των  αρχετυπικών ρόλων: παιδιού - μητέρας - πατέρα, μιλάει η πρωτότυπη παράσταση του έργου Αυτό το παιδί του Ζοέλ Πομεράτ, σκηνοθετημένο αριστοτεχνικά από την Φρόσω Λύτρα, με την εικαστική επιμέλεια της Ίριδας Κρητικού και την σκηνογραφική φροντίδα του Μανόλη Παντελιδάκη και 15 εικαστικών καλλιτεχνών που συμμετέχουν με τα έργα τους.

 

Για τους θεατές υπάρχει η έκπληξη της μετακίνησης από το ένα σκηνικό στο άλλο, λες και τους  μοιράστηκε ο ρόλος του χορού σε αρχαίο δράμα και έτσι όλοι μαζί, ηθοποιοί, έργα τέχνης, κοινό, ακόμα και ο χώρος, εμπλέκονται στην εξέλιξη και την αφήγηση των δέκα μικρών ιστοριών γονικών σχέσεων.  Καθοριστικό το σύμβολο της εικόνας του κάθε έργου τέχνης καθώς και το χρώμα που το βλέπουμε να «ντύνει» τους πρωταγωνιστές της παράστασης και τις ωραίες ερμηνείες τους. 

 

Έτσι, καθώς το ερέθισμα ενισχύεται από τις πολλαπλές πηγές του, έχει την δύναμη να εισχωρήσει στα ενδότερα των αισθήσεων μας, διαστέλλοντας την αντίληψη και αποκαλύπτοντας στον καθένα μας  σημεία ταύτισης,  μέσα από τα κοινά βιώματα που αναδύονται από τους ρόλους και τις εικόνες.

 

Τι άλλο θα χρειάζονταν μια παράσταση για να είναι ωραία, όταν δεν νιώθεις ξένος με τον διπλανό σου για να μοιραστείς στο τέλος με ενθουσιασμό την εμπειρία; Απλά, ανήσυχα δημιουργικά μυαλά!  

 

Νότα Τσίτουρα

 

Διαβάστε επίσης: http://www.culturenow.gr/Theatre/Aυτό_το_παιδί_του_Joel_Pommerat_στο_θεατρο_Badminton_.html

      
 

Σχετικές ειδήσεις
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
«Γκιακ»: Μνήμες πολέμου και ένας αγώνας εξιλέωσης
21.06.2016 17:15
Γκιακ. Αρβανίτικη λέξη, βαριά και τραχιά, τόσο στην προφορά όσο και στο νόημα που περικλείει. Είναι πρωτίστως το αίμα το συγγενικό, το κοινό, που ενώνει τους ανθρώπους. Είναι ακόμα το αίμα που χωρίζει, που κάνει τους ανθρώπους εχθρούς: αυτό που χύνεται από φόνο για λόγους εκδίκησης, για λόγους τιμής, για έναν άγραφο νόμο που συνεχίζεται και διαιωνίζεται.
Οι 12 ένορκοι- Κωνσταντίνα Νικολαΐδη: Κριτική θεάτρου
20.01.2016 10:25
Πόση ώρα κάνει το ηλεκτρικό τρένο να περάσει από ένα συγκεκριμένο σημείο; Μήπως ο γέρος που άκουσε τον καβγά ήταν ένα ασήμαντο ανθρωπάκι που απλώς επιζητούσε προσοχή; Κι αν η γυναίκα που είδε τον φόνο εκείνη τη στιγμή δεν φορούσε τα γυαλιά της; Λεπτομέρειες. Κι όμως, καθόλου αμελητέες, βαρετές ή ανούσιες όταν από την ακρίβειά τους διακυβεύεται η αθώωση ή η καταδίκη ενός εφήβου στην ηλεκτρική καρέκλα.
Το δάνειο - Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος & Παντελής Δεντάκης: Κριτική θεάτρου
28.12.2015 14:28
«Αν δεν μου δώσεις το δάνειο, θα πηδήξω τη γυναίκα σου». Αρκεί μια ακίνδυνη και μάλλον αστεία μπλόφα που φαίνεται να ξεστομίζεται στον αέρα για να ανατραπεί μέσα σε 85 θεατρικά λεπτά όλο το καλοστημένο και αψεγάδιαστα τακτοποιημένο σύμπαν ενός τραπεζίτη;
Είδαμε την «Σαλώμη» σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση
21.12.2015 16:50
Πανσέληνος. Μία παράδοξη νύχτα, που ο ερωτισμός επιβάλλεται θριαμβικά στην βασιλική αυλή, γεννιέται και κορυφώνεται ένα μεγάλο δράμα. Ένα δράμα που θα έχει ουσιαστικό κόστος και ξεκινά από μία τρέλα, μία παρόρμηση και ένα απορριπτικό βλέμμα. Η πριγκίπισσα Σαλώμη, κόρη της Ηρωδιάδας, ακούει τη φωνή του Ιοκανάαν, ενός προφήτη-αιχμαλώτου του Τετράρχη και μαγεύεται. Χωρίς σαφή όρια μεταξύ του παιχνιδιού της, της νεανικής της τρέλας ή ενός ειλικρινή και δυνατού έρωτα, νιώθει μία ακατανίκητη επιθυμία να τον δει και να του μιλήσει.