Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Το Culturenow είδε την παράσταση: Αυτό το παιδί

Το Culturenow είδε την παράσταση: Αυτό το παιδί

Όταν συναντιούνται ξεχωριστές μορφές τέχνης βλέπεις ότι μοιράζονται μια κοινή «εσωτερική περιοχή», μια κοινή «αυλή των θαυμάτων», απ' όπου αναδύεται συμπυκνωμένο το νόημα και η ουσία της ιστορίας της ύπαρξης.

 

Για την περιπέτεια αυτής της ύπαρξης, μέσα από τους αλληλοσυσχετισμούς των  αρχετυπικών ρόλων: παιδιού - μητέρας - πατέρα, μιλάει η πρωτότυπη παράσταση του έργου Αυτό το παιδί του Ζοέλ Πομεράτ, σκηνοθετημένο αριστοτεχνικά από την Φρόσω Λύτρα, με την εικαστική επιμέλεια της Ίριδας Κρητικού και την σκηνογραφική φροντίδα του Μανόλη Παντελιδάκη και 15 εικαστικών καλλιτεχνών που συμμετέχουν με τα έργα τους.

 

Για τους θεατές υπάρχει η έκπληξη της μετακίνησης από το ένα σκηνικό στο άλλο, λες και τους  μοιράστηκε ο ρόλος του χορού σε αρχαίο δράμα και έτσι όλοι μαζί, ηθοποιοί, έργα τέχνης, κοινό, ακόμα και ο χώρος, εμπλέκονται στην εξέλιξη και την αφήγηση των δέκα μικρών ιστοριών γονικών σχέσεων.  Καθοριστικό το σύμβολο της εικόνας του κάθε έργου τέχνης καθώς και το χρώμα που το βλέπουμε να «ντύνει» τους πρωταγωνιστές της παράστασης και τις ωραίες ερμηνείες τους. 

 

Έτσι, καθώς το ερέθισμα ενισχύεται από τις πολλαπλές πηγές του, έχει την δύναμη να εισχωρήσει στα ενδότερα των αισθήσεων μας, διαστέλλοντας την αντίληψη και αποκαλύπτοντας στον καθένα μας  σημεία ταύτισης,  μέσα από τα κοινά βιώματα που αναδύονται από τους ρόλους και τις εικόνες.

 

Τι άλλο θα χρειάζονταν μια παράσταση για να είναι ωραία, όταν δεν νιώθεις ξένος με τον διπλανό σου για να μοιραστείς στο τέλος με ενθουσιασμό την εμπειρία; Απλά, ανήσυχα δημιουργικά μυαλά!  

 

Νότα Τσίτουρα

 

Διαβάστε επίσης: http://www.culturenow.gr/Theatre/Aυτό_το_παιδί_του_Joel_Pommerat_στο_θεατρο_Badminton_.html

      
 

Σχετικές ειδήσεις
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
«Γκιακ»: Μνήμες πολέμου και ένας αγώνας εξιλέωσης
21.06.2016 17:15
Γκιακ. Αρβανίτικη λέξη, βαριά και τραχιά, τόσο στην προφορά όσο και στο νόημα που περικλείει. Είναι πρωτίστως το αίμα το συγγενικό, το κοινό, που ενώνει τους ανθρώπους. Είναι ακόμα το αίμα που χωρίζει, που κάνει τους ανθρώπους εχθρούς: αυτό που χύνεται από φόνο για λόγους εκδίκησης, για λόγους τιμής, για έναν άγραφο νόμο που συνεχίζεται και διαιωνίζεται.
Φάουστ- Κατερίνα Ευαγγελάτου: Κριτική θεάτρου
03.02.2016 15:47
Ο Φάουστ του Γκαίτε αποτελεί πάντοτε μια μεγάλη πρόκληση τόσο για τους σκηνοθέτες που αναλαμβάνουν να φέρουν στα μέτρα ενός θεατρικού σκηνικού τον οργιαστικό κόσμο του Γερμανού δημιουργού, όσο και για τους ηθοποιούς που καλούνται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις κάποιων από τους πιο διφορούμενους και απαιτητικούς ρόλους της παγκόσμιας δραματουργίας.
«Μιράντα»: Ερμηνευτικές αναλαμπές σε μία εμπνευσμένη διασκευή
03.02.2016 11:40
Ορμώμενος από την σαιξπηρική «Τρικυμία», με κινητήρια δύναμη την ηρωϊδα της, Μιράντα, ο Λιθουανός σκηνοθέτης Όσκαρας Κορσουνόβας, δημιούργησε την δική του ομώνυμη, σκηνική σύνθεση. Η «Μιράντα» του λοιπόν, ύστερα από την παρουσίασή της σε Λιθουανία, Ουγγαρία, Πολωνία, Ρουμανία, ταξίδεψε και στη χώρα μας, στο Θέατρο Πορεία, σε μία εκδοχή ειδικά προσαρμοσμένη για το ελληνικό θεατρόφιλο κοινό.
Το παιχνίδι του τέλους- Ομάδα Χρώμα, Κωνσταντίνος Χατζής: Κριτική θεάτρου
02.02.2016 16:02
Ποιά η έννοια του τέλους για τον άνθρωπο; Είναι το τέλος της βιολογικής ζωής με τον ερχομό του θανάτου; Το τέλος μιας οδυνηρής κατάστασης και η σπίθα μιας καινούριας προοπτικής; ΄Η μήπως το τέλος των αξιών, των ιδανικών κι ενός ολόκληρου παγιωμένου πολιτισμού;