Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Πέπη Μοσχοβάκου - Ειρήνη Βογιατζή: Για την παράσταση η Απαλλαγή στο θέατρο Altera Pars

Πέπη Μοσχοβάκου - Ειρήνη Βογιατζή: Για την παράσταση η Απαλλαγή στο θέατρο Altera Pars
Το θέατρο Altera Pars παρουσιάζει το έργο της Λίντα ΜακΛιν, η Απαλλαγή. Η σκηνοθέτις της παράστασης Πέπη Μοσχοβάκου και η ηθοποιός Ειρήνη Βογιατζή μας λένε λίγα λόγια αυτό το ιδιαίτερο έργο της ΜακΛιν.

 

Συνέντευξη στην Αθηνά Πούλιου

 

CultureNow: Πώς έπεσε στα χέρια σας το έργο της Λίντα ΜακΛιν, η Απαλλαγή (Riddance), και τι σας κέντρισε το ενδιαφέρον ώστε να το επιλέξετε τελικά;

Πέπη Μοσχοβάκου: Το όλο εγχείρημα ξεκίνησε από την Ειρήνη Βογιατζή, η οποία έχοντας δει κάποιες δουλειές μου, μου πρότεινε μια συνεργασία. Συζητήσαμε αρκετά για τα θέματα που μας απασχολούν, διαβάσαμε αρκετά έργα και καταλήξαμε σε μια πρόταση της Χριστίνας Μπάμπου Παγκουρέλη. Το ενδιαφέρον του έργου είναι ότι εμβαθύνει στο γιατί είμαστε έτσι όπως είμαστε. Το παρελθόν μας είναι πάντα εκεί, στην κίνησή μας, στο πρόσωπό μας, στην στάση μας απέναντι στην ζωή. Οι χαρακτήρες του έργου πάσχουν κάτω από το βάρος των μυστικών τους  και ζώντας σε μια κοινωνία που απαιτεί τα προβλήματα να ξεπερνιούνται γρήγορα και να προχωρούμε παρακάτω με όποιο κόστος, ξεχνάμε πόσο δύσκολο είναι να αντιμετωπίσουμε τα λάθη μας, να τα δούμε και να τα δείξουμε.

 

C. N.: Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ , στο οποίο συναντούμε τρεις χαρακτήρες οι οποίοι συγκρούονται με τα μυστικά και τις χαμένες ευκαιρίες του παρελθόντος. Πώς έχετε προσεγγίσει σκηνοθετικά τους τρεις φίλους, τη σχέση μεταξύ τους, και ιδιαίτερα το «ταξίδι» που κάνουν στο σκοτεινό παρελθόν τους, γύρω από το οποίο κινείται το έργο;

Π. Μ.: Το βασικό στοιχείο που είχα στο μυαλό μου είναι ότι οι χαρακτήρες του έργου είναι εγκλωβισμένοι στο παρελθόν, ζουν κάτω από την σκιά του. Κατά κάποιο τρόπο είναι ακόμα εκεί. Έχουν αφήσει την δύναμή τους στο παρελθόν και πρέπει να πάνε πίσω για να την ξαναβρούν και, ίσως, να προχωρήσουν. Με βάση αυτά τα δεδομένα προσπαθήσαμε με τους ηθοποιούς να εμβαθύνουμε στους χαρακτήρες και στις σχέσεις τους.

 

C. N.: Ξεκινήσατε ως ηθοποιός, και στη συνέχεια αναλάβατε και ρόλο σκηνοθέτη σε κάποια έργα, φτάνοντας με την Απαλλαγή, στην πέμπτη σας σκηνοθεσία . Ένας σκηνοθέτης που έχει περάσει από την θεατρική σκηνή , βλέπει και αντιλαμβάνεται διαφορετικά το έργο που έχει αναλάβει να σκηνοθετήσει;


Π. Μ.: Η επιθυμία να σκηνοθετήσω προέκυψε σταδιακά. Αρχικά, ο λόγος που ζήτησα από την δασκάλα μου, Ελένη Σκότη να δουλέψω ως βοηθός της ήταν για να κατανοήσω καλύτερα κάποια πράγματα στην διαδικασία, να δω το σύνολο της δουλειάς πέρα από τις ανάγκες του ηθοποιού. Στην συνέχεια, μετά από αρκετές παραστάσεις στις οποίες δούλεψα ως βοηθός, άρχισαν να γεννιούνται εικόνες, ιδέες και η επιθυμία να σκηνοθετήσω έγινε πλέον έντονη. Για μένα η μια μου ιδιότητα τροφοδοτεί την άλλη. Μαθαίνω από την σκηνοθεσία και εφαρμόζω στην υποκριτική και το αντίστροφο. Κάθε σκηνοθέτης έχει διαφορετικά εφόδια «στο τσεπάκι» του. Το ότι είμαι και ηθοποιός είναι για μένα ένα απ’ τα δικά μου.

 

C. N.: Στο έργο υποδύεστε την Κλαιρ, μία εκ των τριών φίλων. Πείτε μας λίγα λόγια για τον χαρακτήρα της, αλλά και την σχέση της με τον Κένυ και τον Φρανκ. Τι τους συνδέει και τι τους χωρίζει όλα αυτά τα χρόνια που έχουν να βρεθούν;

Ειρήνη Βογιατζή: Η Κλαίρ, μια απλή γυναίκα γύρω στα 35 μοιράζεται με τους άλλους δύο χαρακτήρες του έργου κοινές παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις . Ανάμεσα σε αυτές όμως  και βαριά μυστικά,  γεγονότα που σημάδεψαν την παιδική τους ηλικία και τα οποία καθόρισαν  τις επιλογές του τρόπου  ζωής τους. Δεν είναι τυχαίος ο τίτλος του έργου!  Μια λύτρωση αναζητάει η Κλαίρ από τις θαμμένες ενοχές που για  χρόνια βαραίνουν την ψυχή της και συνοδοιπόροι της στο  οδυνηρό ταξίδι προς την αυτογνωσία είναι ο Κένυ και ο Φρανκ.

 

C. N.: Τι συναισθήματα μπορεί να νιώσει το κοινό μέσα από το έργο και πόσο είναι σε θέση να ταυτιστεί με τους ήρωες; Πιστεύετε πώς στην ενήλική ζωή μας έχουμε όλοι την ίδια ανάγκη να απαλλαχτούμε από τα τραύματα της παιδικής μας ηλικίας; Αυτά δεν είναι και που διαμορφώνουν σε ένα μεγάλο βαθμό την προσωπικότητα μας ως ενήλικες;

Ε. Β.: Πιστεύω ότι ο θεατής θα αναγνωρίσει κάποια πράγματα από τον εαυτό του σε κάποιον από τους τρεις  τόσο διαφορετικούς ήρωες. Ότι θα νοιώσει  την αγωνία τους ,τον  φόβο, την λύπη, τον θυμό αλλά και την τεράστια επιθυμία να απελευθερωθούν απ’ ό, τι τους βασανίζει. Και ίσως  να αναρωτηθεί  για δικά του τυχόν τραύματα…  Πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει όλοι μας να  ασχοληθούμε  με τον ψυχικό μας  κόσμο, να  απαλλαγούμε  από τα εμπόδια που καθυστερούν την εξέλιξη μας  σε πνευματικούς  ανθρώπους  που ζουν στο παρόν, έχοντας αποδεχτεί το παρελθόν  Αλλιώς παραμένουμε   εγκλωβισμένοι και στάσιμοι.

 

C. N.: Εσείς σκέφτεστε τα λάθη του παρελθόντος; Θα θέλατε να απαλλαγείτε από αυτά;

Π. Μ.: Θέλω να απαλλαγώ, όχι με την έννοια του να μπορούσα να γυρίσω πίσω και να τα διαγράψω, αλλά με την έννοια του να χρησιμοποιήσω τα μαθήματα που πήρα από αυτά για να χτίσω τον μελλοντικό εαυτό μου. Βασική προυπόθεση είναι να τα δεις τα «λάθη». Ας μην το θεωρούμε αυτό δεδομένο. Ποιός σου είπε ότι είναι αυτονόητο ότι θα δεις τα «λάθη» σου;

 

Ε. Β.: Υπάρχουν σίγουρα λάθη που έκανα κι εγώ στο παρελθόν  και τραύματα που με σημάδεψαν  -όπως η Κλαίρ που υποδύομαι -πιστεύω  όμως ότι μου δίνεται η ευκαιρία  να μάθω μέσα από αυτά  και  να γίνω καλύτερη. Και βέβαια η διαδρομή μέσα από τον συγκεκριμένο ρόλο, το έργο γενικά μου έδωσε την ευκαιρία να δω δικά μου θέματα που ίσως δεν είχα δει ως τώρα …Με μια καινούργια ματιά…

 

Διαβάστε επίσης: http://www.culturenow.gr/Theatre/Απαλλαγή_της_Λίντα_ΜακΛιν_στο_θέατρο_Altera_Pars.html

 

photo credit: Πηνελόπη Φατούρου

Σχετικές ειδήσεις
Δανάη Μπάρκα: Η κύρια επιθυμία μου είναι η μεταμόρφωση
02.12.2016 16:55
Νέα, αυθόρμητη, ειλικρινής και με μια πολύ θετική αύρα, η Δανάη Μπάρκα, κάνει τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα ως ηθοποιός στο θέατρο, έχοντας μεγάλο ενθουσιασμό και θέληση για προσωπική εξέλιξη. Μιλάει στο culturenow για την παράσταση "Έπεσε νέκρα" και τις μελλοντικές της φιλοδοξίες.
Ελένη Παργινού: Ο άνθρωπος δεν θα πάψει ποτέ να αναζητά την ελευθερία
21.11.2016 12:42
Το γνωστό διήγημα του Φραντς Κάφκα «Αναφορά σε μια Ακαδημία», η αλληγορική ιστορία ενός πιθήκου που εξανθρωπίζεται προκειμένου να βρει το χώρο του στον κόσμο των ανθρώπων, παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Σημείο, σε σκηνοθεσία Ελένης Παργινού. Η νεαρή σκηνοθέτις, με αφορμή την παράσταση, μας μίλησε για τα εναγώνια ερωτήματα που θέτει ο Κάφκα, την έννοια της ελευθερίας, την αφυπνιστική δύναμη του θεάτρου και την αμφισβήτηση.
Περικλής Μουστάκης: Η Παλαιά Διαθήκη ενέχει σπερματικά την όλη κατάσταση του ανθρώπου
23.09.2016 15:40
Τα «Οστέα Ξηρά Σφόδρα», μια ιδιαίτερη παράσταση που στήθηκε με αφορμή ένα όραμα του προφήτη Ιεζεκιήλ, παρουσιάζεται και πάλι στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων, υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Περικλή Μουστάκη. Στην συνέντευξη που μας παραχώρησε, ο σημαντικός ηθοποιός και σκηνοθέτης, μας μιλά για την διαδικασία σύνθεσης της παράστασης και τις ενδιαφέρουσες προεκτάσεις της και τους σχολιασμούς που αφορούν την εποχή μας.
Θοδωρής Αμπαζής: Το Εθνικό Θέατρο είναι υπέρ της συνεργασίας και της εξωστρέφειας
29.07.2016 11:04
Το Εθνικό Θέατρο συνεργάζεται για πρώτη φορά με το φημισμένο Θέατρο Βαχτάνγκοφ της Μόσχας, παρουσιάζοντας τον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία του πολυβραβευμένου Ρίμας Τούμινας. Η δίγλωσση παράσταση, που αποτελείται από Έλληνες και Ρώσους ηθοποιούς, ξεκινάει το “ταξίδι” της από το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, στις 29 & 30 Ιουλίου, ενώ ακολουθεί το Ηρώδειο στις 22 Σεπτεμβρίου και η Μόσχα τον Νοέμβριο! Με αυτή την αφορμή, μιλήσαμε με τον συνθέτη και αναπληρωτή καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Θοδωρή Αμπαζή, που έκανε τη σύνθεση των χορικών και ανέλαβε τη διδασκαλία του Χορού.
Νίκος Χατζόπουλος: Αγάπη με στόχο την κοινή συνύπαρξη
27.01.2016 10:10
Ορμώμενη από τη Μισαλλοδοξία (Intolerance), τη μνημειώδη, σπονδυλωτή, βωβή ταινία του D.W. Griffith, η σκηνοθέτις Ιώ Βουλγαράκη συνθέτει, με σημερινούς θεατρικούς όρους, ένα βωβό μουσικοθεατρικό έπος, πολιτικο- κοινωνικής και υπαρξιακής αυτογνωσίας, το οποίο παρουσιάζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Με αφορμή την παράσταση στη Στέγη, ο Νίκος Χατζόπουλος, χαμηλών τόνων καλλιτέχνης που μιλάει όμως «ηχηρά» μέσα από την δουλειά του, μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις του για την παράσταση, την ανθρώπινη μισαλλοδοξία που «δυναμιτίζει τη συνύπαρξη» και το αντίθετό της που θα μπορούσε να είναι η αγάπη.