Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

GAD: Δεν υπάρχουν μυστικές συνταγές…

GAD: Δεν υπάρχουν μυστικές συνταγές…

Ποτέ δεν υπήρχαν... συναντάς κάποιους ανθρώπους στη ζωή σου και αυτοί μετά στην καθορίζουν... είτε αυτοί γίνονται συντροφοί σου, είτε φίλοι, είτε συνεργάτες σε μια μπάντα ...

 

Το 2001 ο Ηρακλής ήταν ο κινητήριος μοχλός των Atria, ενός αμιγώς ηλεκτρονικού σχήματος βασισμένο απόλυτα πάνω στην Anne Clark και στην electro pop της δεκαετίας του ’80. Ο Σπύρος και ο Μιχάλης αποτελούσαν την rhythm section των Atria.

 

Την ίδια εποχή ο Κώστας κινούμενος σε διαφορετικά μουσικά μονοπάτια έπαιζε μαζί με τον Σπύρο και τον Μιχάλη στους Narrow Paths, οι οποίοι θύμιζαν έντονα Porcupine Tree…αν θυμάμαι καλά…

 

Ο Ηρακλής έρχεται να βοηθήσει στα πλήκτρα και σιγά σιγά αρχίζουν και δημιουργούνται όμορφα πράγματα. Το πιο σημαντικό όμως απ’ όλη αυτήν την ιστορία, ήταν η καλλιτεχνική συνεύρεση του Κώστα και του Ηρακλή…

 

Λίγα χρόνια μετά και τα δύο σχήματα βρίσκονται σε τέλμα. Λάθος επιλογές, απογοήτευση και στασιμότητα.

 

Το 2005 ο Ηρακλής αποχωρεί από τους Atria, ουσιαστικά και ο Κώστας από τους Narrow Paths. Ο Κώστας Πλατής, φίλος και συνεργάτης του Ηρακλή από τους Atria, του προτείνει να γράψει ένα κομμάτι για την συλλογή Greek Electro 2 της Universal. Η εκτίμηση του Ηρακλή για τις φωνητικές ικανότητες του Κώστα είναι δεδομένη και του προτείνει να φτιάξουν ένα τραγούδι παρέα. Έτσι προκύπτει το «What Hides In There», το οποίο ουσιαστικά αποτελεί την πρώτη σύνθεση των GAD.

 

Μέσα στο 2005 και το 2006 ετοιμάζεται το debut album “System May Fall”. Ουσιαστικό ενδιαφέρον από δισκογραφική δεν υπάρχει αν και ο ήχος του cd είναι πολύ φρέσκος, εύκολος για το ραδιόφωνο και με πολλές συνθέσεις οι οποίες θα μπορούσαν να είναι singles. Τελικά εμφανίζεται η Shift, η οποία μετά από πολλές και ανησυχητικές αναβολές εκδίδει τον δίσκο τον Δεκέμβρη του 2007.

 

Εκείνο το διάστημα στελεχώνουν το group ο Μιχάλης και ο Σπύρος, ενώ τις κιθάρες αναλαμβάνει ο Αντώνης. Για 4 μήνες ο δίσκος δεν ακούγεται πουθενά…σαν να μην έχει κυκλοφορήσει ποτέ.

 

Τελικά τον Μάρτιο του 2008 ο Best ξεκινάει δειλά δειλά να παίζει το “The End Of The Road”. Νομίζω πως ακόμα δεν έχει σταματήσει να παίζεται από τότε στο ραδιόφωνο…

 

Όσο περνάει ο καιρός ο δημιουργικός χρόνος για εμάς όλο και λιγοστεύει. Όμως αγαπάμε αυτό που κάνουμε και δεν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε καλλιτεχνικούς συμβιβασμούς. Είναι προτιμότερο να γράψεις ένα τραγούδι λιγότερο, παρά να κάνεις τον περιοδεύοντα θίασο για 30-40 άτομα και την μαριονέτα σε shows και βραβεία . Έτσι λοιπόν δεν μας αγχώνει τίποτα, γιατί ευτυχώς δεν χρωστάμε σε κανέναν και έχουμε μάθει να λέμε όχι…Αυτό που θα μείνει στο τέλος θα είναι η φιλία μας, κάποιοι δίσκοι για τους οποίους είμαστε περήφανοι και ότι δεν κάναμε καμία έκπτωση στα πιστεύω μας.

 

Δεν υπάρχουν μυστικές συνταγές…

 

Info: Οι GAD. είναι οι Ηρακλής Αναστασιάδης, Κώστας Αντωνιάδης, Μιχάλης Σεμερτζόγλου, Σπύρος Παπακώτσης και Αντώνης Αντωνιάδης. Το 2007 κυκλοφόρησαν την πρώτη τους δουλειά με τίτλο System may fall, από την Shift Records (Archangel Music). Από τον δίσκο ξεχώρισε το The End Of The Road. Μετά από πολλές και πετυχημένες εμφανίσεις, τον Μαϊο του 2010 κυκλοφόρησαν στο ίδιο label το The Perfect Crime, έναν δίσκο πιο κιθαριστικό απο τον οποίο αμέσως ξεχώρισε το single Waves.

 

*Κείμενο: Κώστας  Αντωνιάδης

 

Photo: Gimme 2008

Σχετικές ειδήσεις
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).
Θοδωρής Κότσυφας: Ελληνική jazz σκηνή...
24.02.2016 11:13
Ακούω ολοένα και συχνότερα αυτές τις λέξεις τα τελευταία χρόνια. "Ελληνική", "Τζαζ", "σκηνή".
Γεωργία Νταγάκη: Η λύρα ταξιδεύει…
29.01.2016 13:31
Στην ερώτηση "Γιατί ασχολήθηκες με τη μουσική" μπορώ να δώσω πολλές διαφορετικές απαντήσεις. Όμως, όσο τα χρόνια περνούν η απάντηση τείνει να είναι μία: Γιατί η λύρα με εκπλήσσει συνεχώς. Η έκπληξη μου πάντα, είναι στο τι διαστάσεις μπορεί να πάρει και μέχρι που μπορεί να σε ταξιδέψει αλλά και να ταξιδευτεί.
Cayetano (Γιώργος Μπρατάνης): Γράμμα από την Ανατολή
05.01.2016 13:59
Αγναντεύεις από το μπαλκόνι σου το Hong Kong. Χαμηλώνεις τα μάτια σου για να αντικρίσεις την κίνηση στην λεωφόρο. Σαν να άφησες ένα τσούρμο παιδάκια να οδηγούν, δημιουργούν μποτιλιαρίσματα για το τίποτα.
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.