Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Παναγιώτης Μπελντέκος: Η λειτουργία του θέματος στη ζωγραφική

Παναγιώτης Μπελντέκος: Η λειτουργία του θέματος στη ζωγραφική

Η επιλογή του θέματος ενός έργου δεν έχει πάντα την ίδια αφετηρία ...

 

Ένα οπτικό ερέθισμα, μια τυχαία σκέψη, μια συγκεκριμένη πρόθεση, ή ένα συναίσθημα μπορούν να οδηγήσουν σε μια επιλογή. Σε κάθε περίπτωση το θέμα είναι μάλλον η αφορμή για την πράξη.

 

Στη δημιουργία ενός  έργου συμμετέχουν  τρεις συνθήκες, η αρχική πρόθεση του ζωγράφου ,η συναισθηματική του μεταβλητότητα και το τυχαίο. Ανάλογα με την εξέλιξη του έργου ,μεταβάλλεται και η συναισθηματική κατάσταση του ζωγράφου.

 

Όταν η εξέλιξη του έργου είναι αρνητική, το θέμα αμφισβητείται, πολλές φορές τροποποιείται ή και αναιρείται ολοκληρωτικά. Συνεπώς ο αρχικός έρωτας με τη σύλληψη του θέματος μπορεί να καταλήξει σε μια μετριοπαθή αποδοχή του έργου. Όπως και μια ήπια και συγκαταβατική επιλογή θέματος να οδηγήσει σε ένα πάθος για το αποτέλεσμα.

 

Αντίθετα με το τι συνήθως πιστεύουν οι πιο πολλοί θεατές , ο ζωγράφος δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει, ούτε πώς γίνεται. Ελπίζει ότι μπορεί να αντιδράσει σωστά μπροστά στα διλλήματα που θέτει το έργο κατά την εξέλιξή του. Αυτή η προσδοκία της σωστής αντίδρασης γεννά το πάθος για την ζωγραφική. Τα σημεία του έργου που αγαπά ο ζωγράφος είναι αυτά που νομίζει πως αντέδρασε σωστά.

 

Αν δει κανείς τα πράγματα από την μεριά του θεατή ,αλλάζουν. Η αίσθηση που αφήνει ένα έργο δημιουργείται από δυο συντελεστές. Τι αφηγείται η εικόνα και πώς έχει εκφραστεί. Ευχερέστερα αντιληπτή για τον θεατή είναι η εικόνα . Αυτή παρασύρει το συναίσθημά του ,με συνέπεια η αξιολόγηση του έργου να γίνεται με βάση την αφήγηση του θέματος και όχι την πραγματική καλλιτεχνική αξία του έργου.

 

Πολλές φορές μάλιστα ο θεατής προσπαθεί να ερμηνεύσει και την ιδεολογική ιδιοσυγκρασία του ζωγράφου μέσα από την επιλογή της θεματικής του.

 

Η σχέση καλλιτέχνη και θεατή, είναι, όσο παλιά είναι και η τέχνη και αυτονόητα πολυεπίπεδη.

 

Το έργο σε κάθε περίπτωση παραμένει «τόπος» μιας απαραίτητης και για τους δύο συναισθηματικής συνεύρεσης. Τα εννοιολογικά σχόλια και οι συναισθηματικές προβολές, που πολύ φυσικά έρχονται από τους θεατές, μας βρίσκουν συνήθως  συναινετικούς, ας μας είναι κάποτε αδιάφορα. Είναι μια μικρή «συντεχνιακή συνωμοσία» για να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας και να αποκομίζουμε την απαραίτητη αίσθηση αποδοχής.

 

Η προσπάθεια του θεατή να μετέχει στο έργο, όπως και να το επιχειρεί ,είναι αναγκαία συνθήκη  για τη συνέχεια της δημιουργίας .Ίσως  αυτό που ζητά ο ζωγράφος τελικά, να είναι η παράταση του ονείρου και η προσδοκία για συνέχεια. Ό,τι όλοι οι άνθρωποι στη ζωή τους.

 

Info: Ο Παναγιώτης Μπελντέκος, γεννήθηκε το 1963 στην Αθήνα. Φοίτησε στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1987-92), στο Δ΄ Εργαστήριο Ζωγραφικής του Δημοσθένη Κοκκινίδη. Το 1995 απέσπασε  υποτροφία του Ι.Κ.Υ. για δύο χρόνια, συνεχίζοντας τις σπουδές του στη Ζωγραφική με επιβλέποντα καθηγητή τον Παναγιώτη Τέτση. Από το 1992 δραστηριοποιείται στο χώρο της εικαστικής εκπαίδευσης. Από το 1995 έως το 1998 δίδαξε Ζωγραφική στα επιμορφωτικά προγράμματα του Κολλεγίου Αθηνών. 

Σχετικές ειδήσεις
Μαρία Φιλοπούλου: Το αντίδοτο του νερού (l'eau comme antidote)
08.06.2016 10:53
Έχω εμμονή με το νερό και ό,τι έχει σχέση μ´ αυτό, στην προσωπική μου ζωή και στην ζωγραφική μου τα τελευταία χρόνια.
Νατάσσα Πουλαντζά: Ανασκευάζοντας τον χρόνο
27.05.2016 12:47
Το κύριο εκφραστικό μου μέσο είναι η ζωγραφική, χωρίς να τη δεσμεύω πάντα στις δύο διαστάσεις και στη χρήση κλασικών υλικών και τεχνικών. Συνήθως, ως πρώτη ύλη στη δουλειά μου, χρησιμοποιώ φωτογραφικό υλικό που προέρχεται είτε από «σκηνοθετημένες» λήψεις στον χώρο του εργαστηρίου μου είτε από υλικό το οποίο συλλέγω από τον Τύπο και το διαδίκτυο.
Δημήτρης Παπατρέχας: Έξοδος
22.04.2016 16:43
Μου αρέσουν οι δρόμοι. Κατά περιόδους ζωγραφίζω δρόμους. Καινούργιους. Μου αρέσουν τα διαβατάρικα πουλιά που πετούν συντεταγμένα. Οι δρόμοι οδηγούν κάπου, γι΄ αυτό υπάρχουν. Άλλοτε το σημείο που θέλεις να φτάσεις είναι ορατό και καθαρό. Άλλοτε όχι. Σημασία έχει η πορεία προς αυτό. Η ζωγραφική πράξη & όχι το τελείωμα του πίνακα. Τα πουλιά σε πτήση και κατεύθυνση προσανατολισμένα δείχνουν την έξοδο πηγαίνουν προς αυτή. Τα πουλιά είναι πνεύμα, είναι σύμβολο αρχέτυπο.
Κωνσταντίνος Πάτσιος: Kunst macht frei - H τέχνη ελευθερώνει
15.04.2016 13:38
Μεγάλωσα και ζω στη Κηφισιά, την οποία θα ονόμαζα Βαυαρία των Αθηνών, τόσο για τη βλάστηση και τα υπόγεια ρεύματα, όσο και για τους πύργους και τα κατάλοιπα της κεντροευρωπαϊκής αισθητικής. Η τέχνη με γοήτευε από πολύ νεαρή ηλικία, αλλά η συστηματική και καθημερινή μου ενασχόληση με τη ζωγραφική ξεκίνησε στα 18, όταν βρέθηκα με υποτροφία στην κεντρική Γαλλία στο Πουατιέ. Οι τακτικές επισκέψεις μου στο Παρίσι, στο κέντρο Georges Pompidou και η επαφή με το έργο του Marcel Duchamp, του Francis Picabia και άλλων Γάλλων ντανταϊστών υπήρξε καθοριστική για την πορεία μου.
Γιάννης Αδαμάκος: Το ταξίδι μου
27.01.2016 13:13
Η ζωγραφική μου περιστρέφεται γύρω από τρία θεμελιώδη στοιχεία: τον Χώρο, τη Φιγούρα και το Φως. Ζωγραφίζω με θεματικές ενότητες.